kaczynski (unabomber) ile röportaj

"teknolojiye ve uygarlığa karşı isyan gerçek bir isyandır, varolan sistemin değerleri üzerine gerçek bir saldırıdır."

(ARKADAŞLAR…ŞİMDİ DÜNYA ÖZGÜRLÜK MAHKUMLARI DESTEK AĞI VE VEGANARŞİ FANZİN ADI ALTINDA UNABOMBER’LA YAPTIĞIM MEKTUP-RÖPORTAJINI YAYINLIYORUM…BİR ÇOĞUMUZ (ÖZELLİKLE DE BEN) BU RÖPORTAJDAN DOLAYI SİNİRLENİCEZ AMA TED BU…KIZDIRMAYA GELMEZ…)
ELP/Türkiye-Veganarşi | 22 Ekim 2003

Sevgili Ted,

Türkiye’den kendi adıma ve seni destekleyen herkes adına merhaba! Uzun zamandır seninle yazışmak aklımdaydı, çünkü tekno-endüstriyel topluma ve uygarlığa karşı başlatmış olduğun mücadelenin onurlu bir mücadele olduğuna inanıyordum. Tekno-endüstriyel toplumun değerlerinin ve uygulamalarının gezgeni ve içinde yaşayan bütün yaratıklara karşı verdiği muazzam boyutlardaki savaşın boyutları her geçen gün büyümekte ve ta ki iliklerimize kadar işlemekte ve sisteme karşı eski köhnemiş hareketleri tarihin çöplüğüne atıp yeni ve topyekün yıkıcı-devrimci bir hareketin zorunluluğunu bize hissettirmektedir. Bu topyekün yıkıcı-devrimci hareketin senin de aktif bir parçası olduğunu düşündüğümden iletişimin ve dayanışmanın önemli olduğunu düşünüyorum.

Kendi yaşadığım topraklar uygarlığın ilk ortaya çıktığı topraklar olmasıyla beraber toplumun geneli, içinde bulunduğum hareket ve toplumsal ilişkilerle birlikte tekno-endüstriyel sistemin değerleri tarafından neredeyse kör edilmiş olduğundan bu rahatsızlığımı paylaşacak insanlardan biri olduğunu düşünerekten uygarlık, tekno-endüstriyel sistem karşıtı söylemin, literatürün ve hareketin birlikte bütün gezegene yayılması gerektiğini düşünüyorum.

Bu anlamda Türkiye’deki uygarlıktan ve tekno-endüstriyel sistemden rahatsız veya karşı olan ve seni destekleyen insanlara ne gibi mesajlar verebileceğin, bazı önemli konularda ne düşündüğünü bizimle paylaşman anlamında röportaj gibi bir şey düşündüm. Böylelikle düşüncelerini net bir biçimde Türkiye’de senin fikirlerini öğrenmek isteyenlere de yardımcı olabilirsin…

Neyse mektubu uzatmadan, Veganarşi Fanzin ve Dünya Özgürlük Mahkumları Destek Ağı adı altında hazırladığım sorulara cevap vermeni bekliyorum…

Kara/Yeşil selamlar ve sevgiler…

04.10.2003
sevgili vegan,

12 ağustos tarihli mektubuna çok geç cevap verdiğim için üzgünüm. fakat genelde mektuplara cevap vermekle baya bi meşgulüm ve senin mektubun aceleyle cevap verilemeyecek bir mektuptu, çünkü bazı soruların uzun, karmaşık ve dikkatlice üzerinde düşünülmesi gereken cevapları gerekiyordu.


bu aynı nedenden dolayı, bütün sorularına cevap vermek bana aşırı derecede zamana mal olurdu. yani sorularının bazılarına -en önemli görünen ve kolaylıkla ve kısaca cevaplanabilen- cevap vereceğim.


soru 2- nerede ve ne zaman doğdun?

john zerzan'la söyleşi

kaczynski'nin kulübesi


JOHN ZERZAN İLE RÖPORTAJ

John Zerzan pekala gezegendeki en uç yazar olabilir. Zerzan'ın görüşlerinin Unabomber'ın Sanayi Toplumu ve Sonuçları'nın yayınlanmasıyla ulusal ilgiyi çekmesi bir ölçüde ironik --ironik çünkü onun yazılarından etkilendiği söylenilen bombacıdan çok daha aşırıdır. Zerzan'a göre, insanlığın gözden düşmesi endüstriyalizmle ve hatta tarımla değil, sembolik kültürün kucaklanmasıyla --yani dil, sanat, ve sayılar-- başlamıştır. Kültür, bizim büyük kurtarıcımız olarak görülmesinin aksine, bizi gerçekliğin duyumsal [sensational, duygusal] kavranmasından, anın içerisinde kendimizi gerçekleştirmek kabiliyetimizden uzaklaştıran bir aracıdır. Dil, özneyle-sınırlı hale gelmiş bir iletişimdir, sanat sonsuz derecede daha zengin olan gerçekliğin vekilidir, sayılar ise bizim ilgi dünyamızı kurutan hayali bir aynılık [sameness, tekdüzelik] pratiğidir.

Makalelerini topladığı eserleri Reddin Unsurları ve Gelecekteki İlkel, son yirmi yıldır anarşist çevrede izlemekte olduğu ilkelci eleştirinin haritasını çıkarmaktadırlar. New York Times makalesiyle başlayan, radyo ve televizyon röportajlarıyla devam eden şöhreti, başından itibaren Unabomber'i suçlamayan az sayıdaki teknoloji eleştirmeninden birisi olması konumu üzerine odaklanmaktadır büyük ölçüde. Ancak, onun bakış açısı bundan daha derindir. Biyoteknoloji ve genetik mühendisliğine dayanan bir dünyanın gelişmesiyle beraber, Zerzan, kısıtlayıcı bağlardan kurtulmuş yabanıl [wild] insanın büyük taraftarlarından birisi olarak, Taoist bilgelerin, Diojen'in, ve Rousseau'nun geleneğini sürdüren birisi olabilir --belki de etkileri henüz ortaya çıkmamış olan yeni bir geleneğin öncüsüdür.


--------------------------------------------------------------------------------

SORU: Çevrecilik benim için daima daha çok iç karartıcı bir konu olmuştur. Bunun aksine, ilkelcilik ise, insanlarla doğal dünya arasındaki gerilimleri gidermek için mücadele etmesiyle güçlendirici bir şey olarak gözükmüştür Doğa ile çatışma içinde olmak yerine, arzularımızı televizyon ve striptiz alışveriş merkezleri [strip mall] dünyamızın asla yerine getiremeyeceği şekillerde gerçekleştirmeye uğraşmalıyız. Geleneksel çevrecilik ile ilkelcilik arasında ne gibi bir karşılaştırma yaparsınız?

CEVAP: Burada yaptığınız ayrım hoşuma gitti, bana göre verimli bir ayrım. Bence ilkelcilik çevrecilik için bir zemin hazırlar. Bu, bir mihenk taşı veya esin kaynağı olarak, insanların çevreyle ona karşı yabancı bir güç olarak değil de uyum içerisinde yaşadıkları birkaç milyon yıllık döneme gönderme yapar.
Çevrecilik çoğu kez yalnızca çok fazla konuya ana hatlarıyla bakan reformizmle birlikte hareket eder. Ancak, sorunun uzun tarihinin algılanması, doğanın bozulmasının kökenlerinin ve bütün yönlerinin nasıl birbirleriyle bağlantılı olduğununun görülmesine yardımcı olur.


S: Uygarlığın sanat, dil, sayılar gibi temellerini eleştirmenize karşın, alet kullanımını eleştirmekten şimdiye kadar kaçındınız. Bu ilginç, çünkü çoğu kimse alet kullanımını teknolojik toplumuzun doğrudan habercisi olarak görecektir. Hangi noktada alet kullanımının yabancılaşan bir faaliyetle sonuçlandığını düşünüyorsunuz?

C: Basit aletlerin kullanımı ile bugünkü yüksek-teknoloji dünyası arasında düz bir devamlılık olduğuna, bu gelişim çizgisi boyunca herhangi bir yerde hiçbir niteliksel ayrım yapılamayacağına, olumluyu olumsuzdan ayırt eden "bir çizgi çekmek" için yer olmadığına ilişkin iddia sıklıkla dile getirilir.
Ancak benim çalışma hipotezim, hızlanarak veya kümülatif bir şekilde korkunç sonuçlar ortaya sererek işbölümünün bu çizgiyi çektiğidir. Uzmanlaşma bireyi böler ve daraltır, hiyerarşiyi işin içine sokar, bağımlılık yaratır ve özerkliğe karşı çalışır. Aynı zamanda endüstriyelciliği harekete geçirir ve böylece doğrudan doğruya eko-krize yol açar.
İşbölümünü içeren aletler veya roller ortaya bölünmüş insanlar ve bölünmüş bir toplum çıkarır.


S: Geçmiş, daha bütüncül [holistic] ve doğal bir yaşamtarzı için verili teknoloji düzeyinden vazgeçen insanlara ilişkin ne gibi örnekler sunar?

C: Teknikleşmiş veya evcilleşmiş bir varoluştan vazgeçen Kuzey Amerika örneği, "Croatan'a gitmiş olan" yerleşimcilerinkidir. {Bu, Roanoke'de ilk İngiliz kolonisini oluşturan yerleşimcilerin yerel Kızılderili kabilesiyle yaşamak üzere orayı terk etmesine gönderme yapmaktadır. --J.F.} Açıkçası 17. ve 18. yüzyıllarda oldukça az sayıda Avrupalı uygarlaştırılmış ileri karakol mevkilerini terk etmiş ve çeşitli Yerli Amerikan topluluklarına katılmıştır.


S: Yazılarınız Paleolitik [Yontma Taş Devri] dönemin büyük bir kısmını veya tümünü insanlık için bir Altın Çağ olarak sunuyor gözüküyor. Ben, düşüncelerinizin, en aşırı ve kelimesi kelimesine anlamında geçmiş bir Cennet fikrine bağlı olmadığını düşünüyorum. Yaşam bir zamanlar çok daha doğrudan ve tatmin edici olmuş olabilir, ancak bir yerde bizi bugüne getiren bazı kusurlar olmuş olmalı. Sizin, geçmişteki yararlı kavramların bugünkü değer temelinde uygulanmasına karşı geçmiş bir ütopya (ki tam olarak ispatlanması açıkça imkansızdır) düşüncesine kendinizi ne ölçüde bağlı hissettiğinizi merak ediyorum.

C: Tarih-öncesini idealize etmekten kaçınmamız, bunu bir mükemmel durum gibi sunmaktan sakınmamız gerektiğini söylerken haklı olduğunuzu düşünüyorum. Öte yandan, avcı-toplayıcı yaşam, genel olarak, insanların doğaya karşı başardığı en uzun ve en başarılı uyum göstermeye, yüksek düzeyde bir toplumsal cinsiyet eşitliğine, örgütlü şiddetin olmamasına, önemli miktarda boş zamana, eşitlikçi bir paylaşma etosuna ve hastalıklardan uzak bir fiziki sağlamlılığa [robusticity] işaret eder. Bu, her ne kadar mükemmel olmasa da ve belki de bizim için asla tam olarak bilinemeyecek olsa da, bana öğretici ve esin verici olarak gözüküyor.


S: İlkelciliğe ilişkin en sık sorulan sorulardan birisi, taraftarlarının düz anlamında ilkel yaşam şekillerine dönüşü mü amaçladığı, yoksa basitçe yararlı kavramlar için geçmişi mi eşeledikleridir.

C: {Detroit'de yayınlanan anarşist dergi} Fifth Estate, uygarlığa ilişkin kısmi eleştirisinde, uzunca bir süre ne mümkün ne de istenir bir şey olarak görmedikleri gayri-uygarlığa [non-civilization] geri dönüşü amaçlamadıklarında ısrar etti. Ben, gerçek bir "geri dönüş"ün olabilirliğini yadsımak konusunda emin değilim. Eğer düz anlamında bir geri dönüş değilse, peki o zaman ne? Yani ben bunu henüz cevaplanmamış bir soru olarak görüyorum.


S: Pekala, bir an için ilkel duruma düz anlamda geri dönüşün arzulanır olduğunu düşünelim. Yazılarınız sanatı, sayıları ve hatta dili eleştirecek kadar ileri gitmişti. Örneğin dilin olmadığı bir dünyayı gözünüzde nasıl canlandırırsınız?

C: Dilin olmadığı bir dünyayı düşünmek aşırı spekülatif bir sıçrama gerektirir. Bugün bulunduğumuz yerden sembolik olmayan bir iletişime dayanan yaşamı/dünyayı önceden ayrıntılandırmak veya etraflıca kavramak fazlasıyla zordur --tabii ki bazıları bugün varolsa dahi. Freud dilden önce telepati türü bir şeyin egemen olduğunu tahmin ediyordu; atasözünün de dediği gibi aşıkların sözlere ihtiyacı yoktur. Bunlar aracısız bir iletişim yönünde imalardır. Eminim ki siz de daha başkalarını düşünebilirsiniz!


S: Birçok eleştirmen, sembolik kültürü reddetmenizin potansiyel radikali mevcut düzene meydan okuyacak temellerden yoksun bırakması nedeniyle sizi suçluyor.

C: Benim şu andaki [tentative] pozisyonum, sembolik kültürden kaynaklanana karşı yeterince derin bir meydan okumanın ancak bu kültürün reddetilmesiyle mümkün olacağıdır. Yanlış olabilirim, ancak şu ana kadar bu görüş açısını terk etmem için ikna edici nedenler görmedim. Ve bunun yanlış olduğu [wrong-headed] ortaya çıksa bile, tartışma amaçlanmayan şekillerde verimli olacaktır.


S: Teknolojik ilerlemenin rotasının geri döndürülemez olduğunu iddia eden insanlara yanıtınız nedir?

C: Geri döndürülemez olması oldukça olasıdır, ancak bunu bilmenin tek yolu ona meydan okumaktır. Eğer tekno-ilerlemenin rotasının felaketvari olduğu sonucuna varılıyorsa, o halde bunun durdurulması, geriye döndürülmesi gereklidir. Bu bana göre bir temel ahlak meselesidir.


S: Teknolojiye yönelik bu kadar az orijinal ve yapıcı eleştirinin olması bana ilginç geliyor, belki de geri döndürülemezlik duygusunun kendi kendisini gerçekleştiren şey budur. Teknolojik toplumun herhangi bir yönüne ilişkin eleştirilere her yerde, ancak bütüne bakanlara pek az rastlanıyor.

C: Bütünün eleştirisine ne kadar karşı çıkılıyor! Örneğin, egemen postmodern etosun belli başlı inançlarından birisi de bütünlüğün reddedilmesi, bizzat bütünü kavrayabilmemizi sağlayacak düşüncenin reddedilmesidir.
Ve genel olarak, sistem böylesine muhalif, böylesine doğasına aykırı bir düşünceyi asla tam anlamıyla ödüllendirmemiştir. İnkar kültürü çok güçlüdür --hakim kültürel söylemde ne kadar az şeyin sorgulandığını düşünün. Yayınlatmak, dayatılmış cehaletin tekelini kırmak çok çok güç. Ancak yine de gerçekliğin bir yarık açılmasını dayatmaya başladığını düşünüyorum. Resmin bütününü, onun temel özelliğini göğüsleyen çok sayıda olmasa da bazı sesleri duyuyoruz.


S: Teknolojinin nötr [tarafsız] olduğu şeklindeki bilindik iddiaya cevabınız.

C: Teknoloji, bağlamından koparılabilir gizli [discreet] bir alet gibi asla nötr olmamıştır. Daima içine yerleşmiş olduğu toplumsal sistemin temel değerlerine iştirak eder ve onları ifade eder. Teknoloji, bir arada tuttuğu toplumsal düzenlemelerin dili, dokusu, somutlaşmasıdır. Nötr olduğu, yani toplumdan ayrılabilir bir şey olduğu düşüncesi mevcut en büyük yalanlardan birisidir. Yüksek-teknoloji ölüm tuzağını savunanların bizi teknolojinin bir şekilde nötr olduğuna neden inandırmak istedikleri açıktır.


S: Dizginleri ellerinden bırakmayanlara karşı incinebilir olmamamız için, teknolojinin yavaş yavaş terk edilmesinin dünya genelinde gerçekleşmesi gerekmez mi?

C: Evet, başarılı olabilmesi için teknoloji karşıtı hareketin mümkün olduğunca çabuk küresel olması gerekli gibi gözüküyor. Teknoloji sistemi ve küresel sermaye fazlasıyla birbirine bağlı ve en zayıf bağlantısı kadar güçlü. Bu gerçeğe teknoloji "vaadi"ne karşı yayılan bir inanç kaybı eklenmelidir. Bu ikisi, bizim lehimize etkili bir bileşimdir veya öyle olacaktır.



S: Sözde aydınlarımızla karşılaştırıldığında genel halkın teknoloji hakkında daha kuşkulu olduğunu düşünüyor musunuz?

C: Bugün herkes medyadan ve onun teknoloji yanlı mesajından her düzeyde fazlasıyla nasibini alıyor. Ancak Unabomber manifestosunun "aşırı toplumsallaşmış" dediği kişiler belki de daha çok orta sınıf aydınlar olma eğilimindedir ve bu nedenle belki de teknolojinin siren şarkısına [siren, şarkı söyleyerek denizcileri tehlikeli sulara çeken ve ölmelerine neden olan mitolojik varlık] karşı daha az kuşkuludurlar.


S: Teknolojiyle ilgili meselelerde anlayıştan yoksun olması nedeniyle paylamak isteyeceğiniz düşünür(ler) veya kuramcı(lar) var mı?

C: Teknoloji sorununu çok az anlamış gözüken pek çok kuramcı var. Postmodern "düşünürler"in çoğu, hiçbir şeye karşı çıkmadıkları, muhalif düşünme düşüncesini bizzat reddettikleri gibi basit bir nedenden ötürü konudan uzak durmaktadır. Her şeyi kinik [alaycı], göreci tarzlarıyla kabul ederek, onlar (örn. Baudrillard) hiç şüphesiz ki teknolojiyle yüzleşmezler veya ona direnmezler.
Öte yandan, örneğin, teknolojinin --ve onun entelektüel tamamlayıcısı postmodernizmin-- toplumsal varoluşun içini nasıl boşalttığını ve bir anlamsızlık iklimi yarattığını gösteren Lorenzo Simpson'un Teknoloji, Zaman ve Modernite Sohbetleri'ni öneririm.


S: ABD genelinde şehirlere gözetleme kameraları yerleştirilmesine karşı şaşırtıcı şekilde çok az muhalefet oldu. Nihayetinde şiddetli bir geri tepkiyi provoke edecek bir teknoloji uygulamasının ne olabileceğini düşünüyorsunuz? İnsanın klonlanması mı? Beyne yerleştilecek bir bilgisayar mı?

C: Görünüşe bakılırsa çoğu kişi kişisel güvenlik kaygılardan ötürü video gözetimini kabullendi. Ancak, evet, insan klonlanmasının veya biyonik beyinlerin çoğu insanı dehşete düşüreceği düşünülebilir. Benim gibi Ludditler [19. yy'da makinalara karşı çıkan, bunların tahrip edilmesine yönelik eylemler yapan işçi grupları] hiç durmaksızın kolonileştiren teknolojinin yeni istilacı boyutlarının, insanları onun tüm izlerini ve mantığını sorgulamaya sevk edeceğini umut ediyor.
Paul Shepard, Gary Snyder'ın çiftçiliğe olan tutkusundan bahsederken, en basit bahçeciliğin bile genetik mühendisliğe giden yolda bir ilk adım olacağından bahsetmeyi unutur. Bu, diğer bir deyişle, tamamen evcilleştirme [domestication] ile ilgili bir şeydir. Doğaya müdehale etmek ve onu kontrol etmek veya yeniden şekillendirmek, bizi insan klonlanmasına ve geri kalan her şeye götürecek bir yönelime teslim olmak demektir.


S: Teknolojinin değerini sorgulayan dünya görüşü için hangi çevrelerden beklenmedik bir destek gördünüz?

C: Geçen gün bir Latin Amerikalı dostum, günümüzde daha az Üçüncü Dünya halkının Birinci Dünyanın teknolojisini şiddetle arzuladığını söyledi. Bu doğruysa, büyük çok önemli bir kaymanın sinyallerini veriyor.
Keza, bazı gençlerin teknolojinin ayartmalarının [lure, cezbetmeye yönelik tuzak] ötesine bakabildiklerini görüyorum. Bu daha az şaşırtıcı. Ne kadar çocuğun "ilkelci" bakış şekline açık olduğunu bilmiyorum, ancak en azından belli bir ölçüde yayılıyor olması hayati bir gelişme.


S: İlk defa ne zaman "teknolojinin ayartmaları"nın ötesini gördünüz? Her zaman kendinizi belli bir seviyede ona karşı olarak mı gördünüz? Böylesine kapsamlı bir eleştiri geliştirmeye sizi yönelten herhangi bir olay veya çalışma alanı var mıydı?

C: 1970'lerde, başka şeylerin yanısıra "devrim" kavramının bir şekilde oldukça yetersiz olduğunu yavaş yavaş sezmeye başlamıştım. Bu, toplum ve emek tarihinde lisansüstü çalışma yaptığım sırada içimi kemirmeye başlamıştı. Benim için ilk "atılım" İngiltere'deki Sanayi Devrimi idi. Yani, fabrika sisteminin büyük ölçüde toplumsal kontrolün bir parçası olarak uygulamaya geçirildiği açıktı. Dağılmış zanaatkarlar özerkliklerini kaybetmişler, yeteneksizleştirilmek ve disipline edilmek üzere fabrikalarda toplanmışlardı. Bu teknolojinin hiç mi hiç "nötr" olmadığını gösteriyor.
Bu keşif, işbölümün temelde nasıl güçsüzleştirici ve yabancılaştırıcı olduğunu görmeme yardımcı oldu. Teknoloji, içinde barındırdığı toplumsal düzenin köklü değerlerini kapsayan bir sistem olarak görülmelidir. Bu asla basitçe bir "aletler" veya cihazlar meselesi değildir.




S: Sabırsızlıkla bekleyebileceğimiz üzerinde çalıştığınız bazı projeleriniz nelerdir?

C: Nihilizm hakkında bir makale üzerine çalışıyorum, ve bazı kitapları bastırmaya da uğraşıyorum. İnsanların önünde daha fazla teknoloji karşıtı, hatta uygarlık karşıtı eser olmalı. AK ve Automedia gibi çoğu anarşist yayıncı bile böyle bir düşüncenin önemini veya ilginçliğini kavramış değil.


S: Size Unabomber'a ilişkin birkaç soru sormak istiyorum. Sanayi Toplumu ve Geleceği ilk ortaya çıktığında, ilk başta TC'nin görüşlerini muhtemelen etkileyen kişi olarak görüldünüz. Unabomber çalışması hakkında bir yorumunuz var mı?

C: Sanayi Toplumu ve Geleceği'ni çok çok önemli bir metin olarak görüyorum. Temelde, tekno-toplumun gerek özgürlüğü gerekse mutluluğu [fulfillment, tatmini] nasıl imkansız hale getirdiğini gösteriyor. Çok açık ve anlaşılır bir düzyazıyla, endüstriyelizmin çıkmaz bir yol olduğunu açıklıyor.
Jacques Ellul'in açıkça büyük bir etkisi olmuş, ancak herhangi bir günümüz ABD etkisinin --anarşist veya başka bir türden-- olduğuna ilişkin bir bilgim yok.


S: Sonuçta, Unabomber'in yöntemleri hakkında ne düşünüyorsunuz?

C: Unabomber'in yöntemleri hüsrana uğramanın bir sonucuydu. Besbelli ki, ne tekno-çılgınlığa karşı çıkmayı arzulayan başkalarını bulabilmiş, ne de Sanayi Toplumu ve Geleceği'ni basacak bir yayıncı bulabilmişti --her iki konuda da yıllarca süren çabalarına rağmen.


S: Kendi görüşlerinizin büyük bir sorgulamaya konu olan birisiyle bağlantılandırılmasının imrenilecek bir pozisyon olması gerekmez. Ted Kaczynski'nin tutuklanması öncesinde sıradışı bir olay olmuş muydu?

C: 95 yazında, yakalanmasından önceki yıl, evime girilmişti. İşin garibi, adres defterim ve bazı eski spor ayakkabılarım alınmış, ancak birkaç taşınabilir ve göz önündeki eşyaya ise hiç dokunulmamıştı. Yine o yaz, bazı mektuplarıma postadayken müdehale edilmişti. En azından üç defa göndermeme rağmen mektuplarımın asla yerine ulaşmadığını teyit ettirdim.


S: Birkaç kez Ted Kaczynski ile karşılaştınız, ve iletişiminizi sürdürüyorsunuz. Kişisel olarak onun hakkındaki izleniminiz nedir?

C: Ted'e yaptığım ziyaretlerde, onu nazik, arkadaş canlısı, çok zeki, ve iyi bir espri anlayışına sahip birisi olarak gördüm. Kesinlikle hava atmıyor, çok sabırlı ve öz-disiplin sahibi birisi olarak gözüküyor. Avukatı Tony Serra ve ben aynı görüşteyiz: Ted kaçık değil.


S: Davasında, dikkat çekmek istediğiniz herhangi bir usulsüzlük var mı?

C: Yargılama olmadı. Yargıcın savunma avukatlarını değiştirme ve savunmasını üstlenme taleplerini reddetmesinden sonra, (ömür boyu hapis için) davada uzlaşmaya gitmeyi kabule zorlandı. Her zaman reddettiği "delilik" argümanı dışında hiçbir alternatif bırakılmadı. Ortaya çıkan gerçek, yasal ve siyasi kurumların onun mahkemeye çıkarak düşüncelerini ifade etmeyi reddetme konusunda bir birlik oluşturduklarıdır. Sistem, ölüm cezasının Ted'in görüşlerini duyurma hakkının reddinden daha az öncelikli olduğunu göstererek bunu ortaya koydu.
Konunun çok iyi bir işlenişi, Bill Finnegan'ın New Yorker'da 16 Mart 1998'de yayınlanan "Unabomber'ı Savunmak" [başlıklı yazısıydı]. Finnegan, ikna edici bir şekilde bu bahsettiğim noktaları ortaya koyuyor ve şu ana kadar bunu yapan tek yazar.


S: Tahmin etmem gerekirse, çok az kişinin Unabomber'in eylemlerini desteklediğini, ancak pek çok kişinin onu bunları yapmaya sürükleyen umutsuzluk ve acizlik duygusunu anladığını söyleyebilirim. Unabomber'a yönelik halkın algısına ilişkin izlenimleriniz nasıl? Eğer varsa, destekçi kitlesinin çekinceleri neler?

C: Davanın, özellikle de büyük yasal gerilimin medyada ele alınması asla bu kadar ödlekçe ve papağanca olmamıştı. Bir kere bile savunma avukatının sürekli olarak "Ted'in 'hayali' düşündüğü" şeklindeki haber sızdırmalarını sorgulamadılar. Esas (onu) inceleyen psikolog ise seve seve Bill Finnegan'a Kaczynski'nin teknolojik sistemi ve bunun insanlar üzerindeki etkisini suçlaması temelinde hayali düşündüğünü - bir tür deli olduğunu kastediyor- itiraf ediyordu! Şaşırtıcı bir siyasi keşif, söylemeye bile gerek yok.
Konuya ilişkin hiçbir bağımsız düşünce geliştirmesine izin verilmeyen kamuoyunun muhtemelen ona gerçekten sempati beslememesinde şaşıracak bir şey yok. Bir diğer faktör ise avukatlarının yargılamayı isteyen bizlere uzlaşma sağlanmasını ve geri çekilmesinin desteklenmesini söylemeleriydi. Ted gönülsüzce onların tavsiyelerine uydu, [insanlara] güvenen bir insandı. (O onlara güvendi, onlar ise ona yalan söylediler, onlar aslında yapmayacaklarını söyledikleri şeyi yaparken --yani onu bir deli olarak resmederken-- seçenekleri tükenene kadar onu haberdar etmediler). Tüm bunlar onun taraftarı olduğu şeylere ilişkin herhangi bir adil yoruma açıkça karşıydı.


S: Unabomber'in serüveni anarşistler, ilkelciler ve muhtelif eko-radikaller arasında hafızamızdaki en derin çatlaklardan birisini meydana getirdi. Sizin bu çatlak hakkındaki, ve belki de bunun ilerisine geçmenin yollarına ilişkin düşünceleriniz.

C: Bunun derin bir çatlak olduğundan emin değilim, çünkü bunun belli bir ölçüde iyileştiğine ilişkin işaretler gördüm. Örneğin, yıllık Earth First! [Önce Dünya!] ulusal toplantısında, '98 Round River Buluşması'nda, Ted yanlısı dokunaklı bir duruş vardı. Ve Live Wild or Die son sayısında (sayı 7) aktif bir şekilde onun davasını ve savunmasını paylaşıyordu. Başından beridir bazı çocuklar arasında yankısı olmuştu; bunun büyüdüğünü görüyorum. Ona karşı daha az antipati olduğunu, Unabomber'ın temsil ettiğiyle birlikte anılmaktan daha az korku duyulduğunu düşünüyorum.
Tabii ki, çatlağın --ki eğer varsa-- daralmasının daha büyük bir nedeni, anarşist çevrenin giderek daha teknoloji karşıtı ve ilkelci hale gelmesi --özellikle de daha genç kesim arasında.


S: Sol'un anarşistler tarafından mevcut reddine karşın, Unabomber'ın sol eleştirisi gördüğüm anarşistlerin yazdığı şeylerden çok daha keskin. Anarşistlerin muhalefet edermiş gibi gözüken tüm otoriterlik biçimlerini reddetmekte katetmeleri gereken epey bir yol olduğunu düşünüyor musunuz?

C: Solculuk --ki bu işçici, üretimci bir yönelim ve "örgütleyici" mentalite demektir-- her yerde geriliyor. '97'de İngiltere'de Class War'ın [Sınıf Savaşımı] ve '98'de ABD'de Love & Rage'in [Aşk ve Öfke] dağılması bunun açık işaretleri. Ortalıkta hala kalıntıları olsa da, solculuk dodonun [nesli tükenmiş bir kuş] yolundan gidiyor. Bookchin ve Chomsky gibi can sıkıcı yadigarlara eğilim gösteren AK Press bunun örneklerinden birisi.


S: Sanayi Toplumu ve Geleceği, teknolojik tahakküme karşı çıkan bölümünde genelde gözlenenden daha açık bir psikolojik yaklaşım izliyordu (örn. vekillik [surrogate] faaliyetinin, aşırı kalabalığın etkilerinin, bireysel tatminin tartışılması, vb.) Unabomber'ın, teknolojiyi ve sonuçlarını sorgulayan bizler için çok gerekli, ancak küçümsenen bir yaklaşıma vurgu yaptığını düşünüyor musunuz?

C: Evet, Sanayi Toplumu ve Geleceği'nin esasen psikolojik olduğunu söyleyebilirim. Teknoloji hüküm sürdüğü sürece kaçınılmaz olarak bireye neler olacağı üzerine odaklanıyor. Onun cazibesi ve önemi de buradan kaynaklanıyor, neden okunmasının gerekli olduğunun sebebi bu. Bunun anti-otoriter yazında dikkate alınmayan, ancak insanların ilgilendikleri şeylerle uyumlu bir yaklaşım şekli olduğunu düşünüyorum. Yani çöpe atılmış olmasına rağmen, dünyada birçok dile çevirilmesi dahil olmak üzere, bir yolunu bulup yayılmayı sürdürüyor.


S: Unabomber olayından ortaya çıkan hangi toplumsal etkiler var sizce, eğer varsa?

C: Unabomber olayının "toplumsal etkileri" tek başına gözlenemez diye düşünüyorum. Diğer bir deyişle, Unabomber daha büyük bir fenomenin, teknolojik sistemin bizler ve gezegen için elinde tuttuğu kader hakkında bilincin ortaya çıkmasının sadece bir parçası. Bu görkemli olay, zaten öne çıkmaya başlamış olan hayati, temel meselelerin göz önüne getirdi.


S: Son olarak, bugün bulunduğumuz yerden daha iyi bir dünyaya ulaşmaya ilişkin görüşleriniz.

C: Durumun biyosfer, toplum ve birey için kötüleşmesi --her düzeyde kriz-- eski birçok basmakalıp varsayım ve kurum üzerine yeniden düşünülmesi için çok güçlü itki. İşbölümü, evcilleştirme, hatta sembolik kültür ve uygarlığımızın bizzat en temel bileşenleri, tüm bunlar şimdi soru işaretleriyle yüklü. İnkar etme çökmeye başladığında, '60'ların hareketini fazlasıyla yumuşak ve suni gösterecek bir meydan okumanın düzen karşısına çıkacağını pekala görebiliriz.


Çeviri: Anarşist Bakış

Yaralanacağı Yerden Vur, Ted Kaczynski

1. Bu Makalenin Amacı

Bu makalenin amacı, insan çatışmasının çok basit bir ilkesine, tekno-endüstriyel sistemin düşmanlarının dikkate almaz göründükleri bir ilkeye dikkat çekmektir. Söz konusu ilke, herhangi bir çatışma biçiminde, eğer kazanmak istiyorsanız, düşmanınızın yaralanacağı yerine vurmanız gerektiğidir.

“Yaralanacağı yerden vurmak”tan bahsettiğimde illaki fiziksel darbelere ya da fiziksel şiddetin başka herhangi bir biçimine gönderme yapıyor olmadığımı açıklamak zorundayım. Örneğin sözlü tartışmada “yaralanacağı yerden vurmak”, iddialarınızı rakibinizin pozisyonunun en zayıf olduğu noktaya yöneltmeniz anlamına gelir. Başkanlık seçiminde, “yaralanacağı yerden vurmak”, seçimle ilgili hayati olayları barındıran durumları rakibinizden kazanmanız anlamına gelir. Ben yine de, bu tartışmayı yürütürken fiziksel çarpışmayla benzerlikler kuracağım, çünkü bu daha etkili ve açık bir yol.

Birisi size yumruk attığında, kendiniz onun yumruğuna vurarak savunamazsınız, çünkü onu bu yolla yaralayamazsınız. Kavgayı kazanmak için yaralanacağı yerden vurmanız gerekir. Bu da demektir ki, yumruğun ardına geçmeli ve o kişinin bedeninin duyarlı ve zayıf yerlerine vurmalısınız.



Bir kereste şirketine ait bir buldozerin evinizin yakınındaki ormanı yıktığını ve sizin de onu durdurmak istediğinizi farz edin. Toprağı yaran ve ağaçları alaşağı eden, o buldozerin kepçesidir ama kepçeye bir balyoz indirmek zaman kaybı olacaktır. Eğer balyozla kepçe üzerinde uzun ve zorlu bir çalışma yürütürseniz, ona kullanılmaz hale gelecek zararı vermeyi başarabilirsiniz (1). Fakat buldozerin geri kalanıyla kıyaslandığında, kepçe görece ucuz ve kolay yenilenebilirdir. Kepçe, yalnızca, buldozerin toprağa vurmak için kullandığı “yumruk”tur. Makineyi yenmek için “yumruğun” ardına geçmeniz ve buldozerin hayati parçalarına saldırmanız gerekir. Örneğin motor, radikallerin iyi bildiği araçlarla, az bir zaman ve çaba harcayarak tahrip edilebilir.

Bu noktada, kimseye bir buldozeri tahrip etmesini tavsiye etmediğimi vurgulamalıyım (kendi malı olmadığı sürece). Ya da bu makaledeki herhangi bir nokta, herhangi türden illegal bir faaliyeti tavsiye ediyor gibi de yorumlanmamalıdır. Ben bir mahkumum ve eğer illegal faaliyeti özendirecek olsaydım, bu makalenin hapishanenin dışına çıkmasına izin bile verilmezdi. Buldozer benzeşimini kullanıyorum, çünkü bu açık ve etkili; ve aynı zamanda radikaller tarafından takdir edilecektir.

2. Teknoloji Hedeftir

“Çağdaş tarihsel süreci belirleyen temel değişken(in) teknolojik gelişme tarafından sağlandı”ğı (Celso Furtado) genel olarak kabul edilir. Teknoloji, dünyanın mevcut durumundan – geri kalan her şeyden daha fazla – sorumludur ve dünyanın gelecekteki gelişimini kontrol edecektir. Bu yüzden ortadan kaldırmamız gereken “buldozer”, modern teknolojinin ta kendisidir. Çoğu radikal bunun farkındadır ve bu nedenle görevin tekno-endüstriyel sistemin tümünü yok etmek olduğunu anlamaktadır. Ama malesef, sistemi yaralandığı yerden vurma gerekliliğine çok az dikkat edilmiştir.

McDonald’s ya da Sturbuck’s ı tarumar etmek anlamsızdır. McDonald’s ya da Sturbuck’s i iplediğim için söylemiyorum. Birisinin bunları dağıtıp dağıtmaması umurumda değil. Fakat bu, devrimci faaliyet değildir. Dünyadaki tüm fast-food zinciri yok edilse bile tekno-endüstriyel sistem sonuçta asgari düzeyde bir zarara uğrayacaktır, çünkü sistem, fast-food zinciri olmadan da rahatlıkla yaşamaya devam edebilir. McDonald’s ya da Sturbuck’s a saldırdığınızda, yaralanacağı yerden vuruyor olmuyorsunuz.

Bundan birkaç ay önce Danimarkalı genç bir adamdan mektup aldım. Genç adam tekno-endüstriyel sistemin yok edilmesi gerektiğine inanıyordu, çünkü – söylediği gibi – “Böyle devam edersek ne olacak?”. Bununla birlikte, göründüğü kadarıyla onun “devrimci” faaliyeti kürk çiftliklerine baskın yapmaktı. Bu faaliyet, tekno-endüstriyel sistemi zayıflatma aracı olarak, tamamen kullanışsızdır. Hayvan özgürlükçüleri kürk endüstrisini tamamen yok etmekte başarılı olsalar bile, sisteme hiç zarar vermiş olmayacaklar çünkü sistem kürkler olmadan da mükemmel bir şekilde işleyebilir.

Vahşi hayvanları kafeslere tıkmanın dayanılmaz olduğuna ve bu uygulamaya son vermenin soylu bir amaç olduğuna katılıyorum. Fakat başka soylu amaçlar da vardır: trafik kazalarının önüne geçmek, evsizler için barınak sağlamak ya da yaşlıların yolda karşıdan karşıya geçmesini sağlamak gibi. Yine de yeterince aptal olmayan kimse bunu devrimci faaliyetle karıştırmaz ya da bunların sistemi zayıf düşürecek şeyler olduğunu sanmaz.

3. Kereste Endüstrisi İkincil Bir Sorundur.

Başka bir örneği ele alırsak, aklı başında olan kimse, gerçek vahşi hayat gibi bir şeyin tekno-endüstriyel sistem var olmaya devam ettiği sürece hayatta kalabileceğine inanmaz. Çoğu çevreci radikal, bunun sistemin çöküşü için neden ve umut olduğu konusunda hem fikir. Fakat pratikte, tüm yaptıkları kereste endüstrisine saldırmak.

Kereste endüstrisine saldırmalarına kesinlikle hiçbir itirazım yok. Aslında bu, kalben yakın hissettiğim bir sorundur ve radikallerin kereste endüstrisine karşı kazandıkları başarılardan keyif alıyorum. Buna ek olarak, burada açıklama ihtiyacı hissettiğim nedenlerle, kereste endüstrisine karşı çıkmanın sistemi yıkma çabalarının bir öğesi olması gerektiğini düşünüyorum.

Fakat kereste endüstrisine saldırmak sisteme karşı çalışmak için kendi başına etkili bir yol değildir; hatta pek mümkün olmasa da, radikaller dünyanın her tarafındaki keresteciliği durdurmayı başarsalar dahi, bu, sistemi alaşağı etmeyecektir. Ve vahşi hayatı kalıcı bir şekilde kurtaramayacaktır. Politik iklim er ya da geç değişecek ve kerestecilik yeniden başlayacaktır. Kerestecilik dirilmese bile, vahşi hayatın yok edileceği ya da yok edilmese de uysallaştırılacağı ve evcilleştirileceği başka olaylar olacaktır. Madencilik ve maden araştırmaları, asit yağmuru, iklim değişiklikleri ve türlerin nesillerinin tükenişi vahşi hayatı tahrip ediyor; vahşi hayat – diğer şeylerin yanı sıra, hayvanların elektronik takibi, nehirlerin planlı üretilen balıklarla doldurulması ve genetik müdaheleye uğramış ağaçların dikilmesini kapsayan yollarla – yeniden yaratım, bilimsel çalışma ve kaynak yönetimi aracılığıyla uysallaştırılıyor ve evcilleştiriliyor.

Vahşi hayat yalnızca tekno-endüstriyel sistemin yok edilmesiyle kalıcı bir şekilde korulanabilir ve sistemi kereste endüstrisine saldırarak yok edemezsiniz. Sistem kereste endüstrisi ölse de kolaylıkla ayakta kalabilir, çünkü odun ürünleri sistem için faydalı olsa da, gerekirse başka malzemelerle değiştirilebilir.

Sonuç olarak, kereste endüstrisine saldırdığınızda sisteme yaralanacağı yerden vuruyor olmuyorsunuz. Kereste endüstrisi yalnızca, sistemin vahşi hayatı tahrip ettiği “yumruk”tur (ya da yumruklardan biridir) ve aynı yumruk yumruğa kavgada olduğu gibi, yumruğa vurarak kazanmazsınız. Yumruğun ardına geçmeli ve sistemin en duyarlı ve hayati organına vurmalısınız. Tabii, barışçıl protestolar gibi yasal araçlarla.

4. Sistemin Dayanıklı Olmasının Nedeni

Tekno-endüstriyel sistem, sözde “demokratik” yapısı ve sonuçtaki esnekliğine bağlı olarak, olağanüstü derecede dayanıklıdır. Diktatoryal sistemler katı olmaya eğilimlidirler; sisteme isabetli bir şekilde zarar verecek onu zayıflatacak toplumsal gerilimler ve direniş inşa edilebilir ve bunlar devrime yol açabilir. Fakat “demokratik” sistemde, toplumsal gerilim ve direniş tehlikeli bir şekilde inşa edildiğinde, sistem bu gerilimleri güvenli bir seviyeye çekmek için yeterince esner ve yeterince uzlaşır.

1960’larda insanlar, daha çok büyük şehirlerimizin havasındaki görünür ve koklanabilir pislik kendilerini fiziksel olarak rahatsız etmeye başladığı için, çevre kirliliğinin ciddi bir sorun olduğunu fark ettiler. Çevre Koruma Ajansı’nın kurulmasına ve sorunun azaltılması için önlemler alınmasına yetecek kadar protsto baş gösterdi. Tabii ki, kirlilik sorunlarımızın çözülmekten çok çok uzak olduğunu hepimiz biliyoruz. Ancak halkın şikayetlerinin durulmasını ve sistem üstündeki baskının birkaç yıllığına azalmasını sağlayacak müdahaleler yapıldı.

Bu nedenle, sisteme saldırmak bir lastik parçasına vurmaya benziyor. Çekiçle bir darbe bir döküm demiri tuzla buz edilebilir çünkü döküm demir katı ve kırılgandır. Fakat lastik parçasını ona hiç zarar vermeden yumruklayabilirsiniz çünkü esnektir: Protestonun önünde size yol verir, protestonun gücünü ve önemini yitirmesine yetecek kadar… Sonra sistem geri seker.

Bu yüzden, sisteme yaralanacağı yerden vurmak için, sistemin geri tepmeyeceği, sonuna kadar savaşacağı konular seçmek zorundasınız. Çünkü ihtiyacınız olan, sistemle uzlaşmak değil, ölüm kalım mücadelesidir.

5. Sisteme Kendi Değerlerine Göre Saldırmak Yararsızdır

Sisteme onun teknolojik-temlli değerlerine göre değil, sistemin değerleriyle uyuşmaz olan değerlere göre saldırmak kesinlikle esastır. Sisteme onun değerlerine göre saldırdığınız sürece, sistemi yaralanacağı yerden vurmuş olmazsınız, sistemin yol vererek ve geri teperek protestonun altını boşaltmasına izin vermiş olursunuz.

Örneğin, eğer kereste endüstrisine öncelikle ormanlara su kaynaklarını ve yeniden yaratım fırsatlarını korumak için gerek duyulduğu temelinde saldırırsanız, sistem kendi değerlerinden taviz vermeden protestonun içini boşaltmak için zemin sağlar: Su kaynakları ve yeniden yaratım sistemin değerleriyle tamamen uyumludur ve eğer sistem esnerse, su kaynakları ve yeniden yaratım adına keresteciliği kısıtlarsa, o halde yalnızca kendi değerler kodu için taktiksel olarak geri çekilmiş olur, yoksa stratejik bir bozguna uğramış olmaz.

Mağdurlaştırma konularını (ırkçılık, cinsiyetçilik, homofobi ya da yoksulluk gibi) öne sürerseniz, sistemin değerleriyle çatışıyor ve hatta sistemi esnemesi ve uzlaşması için bile zorluyor olmazsınız. Doğrudan sisteme yardım ediyor olursunuz. Sistemin en bilgeli destekleyicileri, ırkçılık, cinsiyetçilik, homofobi ve yoksulluğun sisteme zararlı olduğunun farkındadır ve bu nedenle sistemin kendisi mağdurlaştırmanın bu ve benzeri biçimleriyle savaşmaya uğraşır.

“Sweatshop”lar (2), düşük ücret ve berbat çalışma koşullarıyla bazı şirketlere kar getiriyor olabilir, ama sistemin bilge destekleyicileri işçilere daha uygun davranıldığında bir bütün olarak sistemin daha iyi işlediğini çok iyi biliyorlar. Sweatshop’ları konu edindiğinizde sistemi zayıflatmıyor, onu güçlendiriyorsunuz.

Çoğu radikal, ırkçılık, cinsiyetçilik ve sweatshop’lar gibi gereksiz konular üzerine odaklanmanın cazibesine kapılıyorlar, çünkü bu daha kolay. Sistemin taviz verebileceği ve Ralph Nader, Winona La Duke, işçi sendikaları ve diğer tüm pembe reformculardan destek görebilecekleri bir konu seçiyorlar. Belki sistem baskı altında biraz geri adım atacak, eylemciler çabalarının belli bazı sonuçlarını görecekler ve bir şeyler başardıkları gibi tatminkar bir illüzyon elde edecekler. Fakat gerçekte, tekno-endüstriyel sistemi yok etmek yolunda hiç ama hiçbir şey başarmış olmayacaklar.

Küreselleşme konusu teknoloji sorunuyla tamamen ilgisiz değildir. “Küreselleşme” adı verilen ekonomik ve politik tedbirler paketi, ekonomik büyümeyi ve sonuçta teknolojik ilerlemeyi teşvik ediyor. Yine de, küreselleşme önemi az olan bir konudur ve devrimciler için iyi seçilmiş bir hedef değildir. Sistem küreselleşme konusunda zarar görmeden zemin sağlayabilir. Küreselleşmeyi aslında sona erdirmeden, protestoların içini boşaltmak amacıyla küreselleşmenin olumsuz çevresel ve ekonomik sonuçlarını hafifletebilir. Hatta sıkıştığında, küreselleşmeye toptan son vermek için uğraşabilir bile. Büyüme ve ilerleme yine de sürecektir, sadece biraz daha düşük bir düzeyde. Ve küreselleşmeyle savaştığınızda sistemin asıl değerlerin saldırmış olmuyorsunuz. Küreselleşme karşıtlığı, işçiler için uygun ücretleri muhafaza etmek ve çevreyi korumaktan hareket ediyor ve bunların her ikisi de sistemin değerleriyle tam anlamıyla uyumludur. (Sistem, kendi çıkarı için, çevresel bozulmanın çok ileri gitmesine izin veremez.) sonuçta, küreselleşmeyle savaştığınızda sistemi gerçekten yaralandığı yerden vurmuş olmuyorsunuz. Çabalarınız bir reformu teşvik edebilir, fakat tekno-endüstriyel sistemin alaşağı edilmesi amacı için faydasızdır.

6. Radikaller Sisteme Kesin Sonuç Getiren Noktalardan Saldırmalıdır.

Tekno-endüstriyel sistemin imhası doğrultusunda etkili çalışmak için devrimciler, sisteme kendisinin zemin sağlamaktan çekineceği noktalarda saldırmalıdır. Sistemin hayati organlarına saldırmalılar. Tabii, “saldırı” sözcüğünü kullandığımda fiziksel saldırıya gönderme yapmıyorum, yalnızca yasal protesto ve direniş biçimlerinden söz ediyorum.

Sistemin hayati organlarına örnekler şunlardır:

A. Elektrik gücü endüstrisi. Sistem tamamen elektrik gücü şebekesine bağımlıdır.

B. İletişim endüstrisi. Telefon, radyo, televizyon, e-posta ve benzerleri aracılığıyla hızlı iletişim olmadan sistem hayatta kalamaz.

C. Bilgisayar endüstrisi. Hepimiz biliyoruz ki, bilgisayarlar olmadan sistem çabukça çöker.

D. Propaganda endüstrisi. Propaganda endüstrisi, eğlence endüstrisini, eğitim sistemini, gazeteciliği, reklamcılığı, halkla ilişkileri ve aşağı yukarı tüm politika ve akıl sağlığı endüstrisini kapsar. Sistem, insanlar yeterince yumuşak başlı ve uyumlu olmadıkları ve sistemin onlarda ihtiyaç duyduğu alışkanlıklara sahip olmadıkları sürece işleyemez. İnsanlara bu tür düşünme ve davranışları öğretmek propaganda endüstrisinin işlevidir.

E. Biyoteknoloji endüstrisi. Sistem (bildiği kadarıyla) ileri biyoteknolojiye henüz fiziksel olarak bağımlı değil. Bununla birlikte, kendisi için kritik bir öneme sahip olan Biyoteknoloji konusu üzerinden karşıtlığa yol vermeye katlanamaz. Bunu birazdan tartışacağım.

Tekrar: Sistemin bu hayati organlarına saldırdığınızda, bunlara sistemin değerlerine göre değil, sistemin değerleriyle uyuşmaz olan değerlere göre saldırmanız zorunludur. Örneğin, elektrik gücü endüstrisine çevreyi kirlettiğinden hareketle saldırırsanız, sistem elektrik üretmenin daha temiz yöntemlerini geliştirerek protestonun içini boşaltabilir.

Hatta daha da beteri, sistem tamamen rüzgar ve güneş enerjisine geçebilir. Bu durum çevresel tahribatı azaltmak için çok işe yarayabilir ama tekno-endüstriyel sisteme son vermez. Ya da sistemin esas değerleri için bir bozgunu temsil etmez. Sisteme karşı herhangi bir şey başarmak için, bir ilke olarak, elektriğe bağımlılığın insanları sisteme bağımlı kılması zemininde, elektrik gücü üretiminin tümüme saldırmalısınız. Bu, sistemin değerleriyle bağdaşmaz bir zemindir.

7. Biyoteknoloji Politik Saldırı İçin En İyi Hedef Olabilir.

Politik saldırı için bekli de en umut verici hedef Biyoteknoloji endüstrisidir. Her ne kadar devrimciler azınlıklar tarafından tatbik edilse de, genel nüfustan bir derecede destek, sempati ya da en azından rıza gelmesi yararlı olur. Bu tür bir destek ya da rıza kazanmak politik eylemin hedeflerinden biridir. Politik saldırınızı, örneğin, elektrik gücü endüstrisine yoğunlaştıracak olursanız, radikal bir azınlık dışındakilerden destek almak aşırı derecede zor olacaktır, çünkü çoğu insan yaşama tarzlarındaki değişikliklere direnir, özellikle de onları rahatsız eden değişikliklere. Bu nedenle, çok azı elektrik kullanımına son vermeyi isteyecektir.

Fakat insanlar henüz kendilerini ileri biyoteknolojiye elektriğe olduğu kadar bağımlı hissetmiyorlar. Biyoteknolojiyi yok etmek hayatlarını radikal bir şekilde değiştirmeyecek. Aksine, biyoteknolojinin süre giden gelişmesinin hayat tarzlarını dönüştüreceği ve uzun zamandır var olan insan değerlerini sileceği insanlara gösterebilir. Böylece radikaller, biyoteknolojiye meydan okurken, insanın değişime yönelik doğal direnişini kendi lehlerine seferber etmeyi başarabilirler.

Ve Biyoteknoloji sistemin kaybetmeyi göze alamayacağı bir konudur. Sistemin sonuna kadar savaşmak zorunda kalacağı bir konudur, ki ihtiyacımız da tam olarak bu. Fakat –bir kez daha yineleyecek olursam- biyoteknolojiye sistemin kendi değerlerine göre değil, sisteminkilerle bağdaşmaz olan değerlere göre saldırmak zorunludur. Örneğin biyoteknolojiye öncelikle onun çevreye zarar verebileceği veya genetik müdahaleye uğramış yiyeceklerin sağlığa zararlı olabileceği üzerinden saldırırsanız, sistem zemin sağlayarak veya uzlaşarak –örneğin, genetik araştırmalarda yüksek gözetim ve genetik müdahaleye uğramış mısırlarda özenli tahlil ve denetimi ortaya koyarak- saldırınızı hafifletecektir. İnsanların endişeleri böylece azalacak ve protesto sindirilecektir.

8. İlke Olarak Tüm Biyoteknolojiye Saldırılmalıdır.

Böylece, biyoteknolojinin şu yada bu olumsuz sonucunu protesto etmek yerine, (a) biyoteknolojinin canlıların tümüne hakaret olduğu; (b) sistemin eline çok fazla güç verdiği; (c) binlerce yıldır var olan temel insan değerlerini radikal bir şekilde dönüştüreceği; ve sistemin değerleriyle bağdaşmaz olan benzer gerekçeler dayanarak, ilke olarak modern biyoteknolojinin tümüne saldırmalısınız.

Bu tür saldırıya karşılık, sistem karşılamak ve savaşmak zorunda kalacaktır. Aşırı düzeyde esneyerek saldırıyı hafifletmeye kalkışamaz, çünkü biyoteknoloji tüm teknolojik ilerleme girişimi için çok merkezidir ve sistem, esnediğinde taktiksel bir geri çekilme yapıyor olmayacak, değerler kodunda büyük bir stratejik bozguna uğruyor olacaktır. Sistemin bu değerleri yavaş yavaş yıpratılacak ve kapı, sistemin temellerini yaracak sonraki politik saldırılar için açılacaktır.

Doğru, ABD Temsilciler Meclisi yakın zamanda insan kopyalamanın yasaklanması yönünde oy kullandı ve en azından bazı kongre üyeleri bunun için doğru gerekçeler gösterdiler. Okuduğum gerekçeler dinsel terimlerle çerçevelenmişti, fakat söz konusu dinsel terimler hakkında ne düşünürseniz düşünün, bu gerekçeler teknolojik olarak kabul edilemez gerekçelerdi. Ve önemli olan da bu.

Bu nedenle, kongre üyelerinin insan kopyalama üzerine yaptıkları oylama, sistem için hakiki bir bozgundur. Fakat bu, çok ama çok küçük bir bozgundu, çünkü yasaklanmanın kapsamı çok dar –biyoteknolojinin ufacık bir bölümü etkilendi- ve zaten yakın gelecekte insan kopyalama sistem için az bir pratik faydaya sahip olacak. Fakat Temsilciler Meclisi’nin hareketi, bunun sistemin zayıf bir noktası olduğunu ve biyoteknolojinin tümüne yönelik daha geniş bir saldırının sisteme ve onun değerlerin büyük bir zarar verebileceğini akla getiriyor.

9. Radikaller Biyoteknolojiye Henüz Etkili Bir Şekilde Saldıramıyor.

Bazı radikaller biyoteknolojiye politik veya fiziksel olarak saldırıyorlar, ama bildiğim kadarıyla biyoteknolojiye karşıtlıklarını sistemin kendi değerlerine göre açıklıyorlar. Yani temel şikayetleri, çevresel yıkım ve sağlığa zarar riskleri.

Ve biyoteknoloji endüstrisine yaralanacağı yerden vurmuyorlar. Yeniden fiziksel çarpışmayla benzerlik kurarsam, farz edin ki kendinizi dev bir ahtopota karşı savunmak zorundasınız. Ahtapotun dokunaçlarının ucuna vurarak etkili bir şekilde savaşamazsınız. Kafasına saldırmak zorundasınız. Faaliyetlerini okuduğum kadarıyla, biyoteknolojiye karşı çalışan radikaller hala ahtapotun dokunaçlarının ucuna vurmaktan daha fazla bir şey yapmıyorlar. Sıradan çiftçileri genetik müdahaleye uğramış tohumları ekmemeleri konusunda ayrı ayrı ikna etmeye çalışıyorlar. Fakat Amerika’da binlerce çiftlik var, bu yüzden çiftçileri ayrı ayrı ikna etmek, genetik mühendisliğiyle savaşmak için aşırı derecede verimsiz bir yol. Biyoteknolojik işle uğraşan araştırmacı bilim adamlarını ya da Monsanto gibi şirketlerin yöneticilerini biyoteknoloji endüstrisini terk etmeleri konusunda ikna etmek çok daha etkili olacaktır. İyi araştırmacı bilim adamları özel yetenekleri ve kapsamlı eğitimleri olan insanlardır, bu nedenle yenilerini bulmak zor olur. Aynısı, şirketlerin yüksek yöneticileri için de geçerli. Bunların birkaçını biyoteknolojiden uzaklaşmaları yönünde ikna etmek, biyoteknolojiye, bin çiftçiyi genetik müdahaleye uğramış tohumları ekmemesi konusunda ikna etmekten çok daha fazla zarar verecektir.

10. Yaralanacağı Yerden Vur.

Sisteme politik saldırı için biyoteknolojinin en iyi konu olduğunu düşünmekte haklı olup olmadığım tartışmaya açıktır. Fakat bugün radikallerin, enerjilerinin çoğunu teknolojik sistemin ayakta kalmasıyla hemen hemen hiç ilgisi olmayan konulara harcadıkları tartışmasız. Hatta doğru konuyu işaret ettiklerinde bile, yaralanacağı yerden vurmuyorlar. Bu yüzden radikallerin küreselleşme üzerinde öfkeli tepinmeler yapmak için sonraki dünya ticaret zirvesine koşturmak yerine, üzerine düşünmek için zaman ayırmaları gereken şey, sisteme gerçekten yaralanacağı yerden nasıl vuracakları olmalıdır. Yasal yollarla tabi…

(1) Vurguların tümü Kaczynski’ye aittir.
(2) Sweatshop: İşçilerin düşük ücret karşılığında, kötü koşullarda uzun mesaiyle çalıştığı iş yeri.

[Kaczynski’nin bu makalesi Green Anarchy dergisinin Bahar 2002 tarihli 8. sayısında yayınlanmıştır.]