doğaya bırakılan beş kurttan dördü öldü

KuzeyDoğaDerneği'nin açıklamasına göre 2011'de bu dernek, Utah Üniversitesi, Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü ve Turkcell İletişim Hizmetleri'nin ortak çalışmasıyla yapılan kurt yakalama ve takip çalışması 9 Ekim'de kurtlardan gelen son SMS ile sona erdi.

Bir yıllık izleme faaliyeti, Doğa isimli kurdun boynundan GPS (global positioning system- küresel konumlandırma sistemi) tasmasının programlandığı şekilde bir yıl sonra 11 Ekim 2012’de düşmesi ve derneğin bilim koordinatörü Emrah Çoban tarafından bulunması ile son buldu. Dernek yetkileri Doğa’nın tasmasını 2800 metre yükseklikteki Erzurum Oltu ilçesi Ayyıldız köyü kırsalında buldu. Kuzey isimli kurt ise ağustosta, Sarıkamış ormanı içinden geçen yolda araba çarpması sonucu ölmüştü.

Kafkas Üniversitesi Yaban Hayatı Rehabilitasyon Merkezi tarafından Kasım 2011’de doğaya tekrar kazandırılan vericili üç genç kurt ise yazı göremedi. İlkine salındıktan iki hafta sonra araba çarptı. Avcılar tarafından öldürüldüğü tahmin edilen ikinci kurtun vericili tasması, iki ay sonra kesilmiş olarak bir çöplükte bulundu. Üçüncü kurt ise Gaziler köyünün köpekleri tarafından Mart 25’de öldürüldü ve tasması köyün deresinde bulundu.
KuzeyDoğa Derneği’nin Türkiye’de ilk defa gerçekleştiği kurt yakalama ve takip projesinin ilk yıl sonuçları, kurtlar için Türkiye’nin koruma alanlarının ne kadar küçük kaldığını ve insanlar ile yolların yaban hayatı için oluşturduğu tehditi bilimsel olarak gösterdi. 2,5 yaşındaki erkek kurt Doğa, bir yılda 5 bin 423 kilometre yürüdü. Doğa, bir yılda 5324 kilometrekarelik yani yaklaşık İstanbul ilinin yüzölçümü kadar bir alanı da kullandı. Ölmeden önceki 10 aylık süre içerisinde 2181 kilometre yürüyerek 1160 kilometrekarelik alanı kullanan Kuzey ise, her yıl yollarda ölen binlerce hayvanın bir sembolü oldu.
Konu ile ilgili KuzeyDoğa Derneği Başkanı ve Utah Üniversitesi Öğretim Görevlisi Doç. Dr. Çağan H. Şekercioğlu şunları söyledi;

"Sarıkamış Ormanı-Allahüekber Dağları Milli Parkı içerisinde yakalanan kurtlar, yakalandıkları milli parka sığmıyor. Türkiye’de ilk kez yapılan kurt takip projemiz, bu parkın bölgedeki büyük memeliler için ne kadar küçük olduğunu gösterdi. Sadece bir yıl içersinde milli parkın 23 katı büyüklüğünde alanı kullanan kurtlar, Türkiye’deki korunan alanların kara memelileri için ne kadar küçük olduğunu bilimsel olarak gösterdi.

"Kurtlardan Doğa’nın bir yılda kullandığı alan, Türkiye’nin en büyük milli parkları olan Beyşehir Gölü ve Ağrı Dağı milli parklarının bile altı misli bir alan. Büyük yırtıcılar, büyük korunan alanlara ihtiyaç duyarlar. ABD’de bozayıları ve kurtlarıyla meşhur olan Yellowstone Milli Parkı, yaklaşık 9 bin kilometrekarelik bir alanı kaplar ve Türkiye’nin en büyük milli parkından 10 kat daha büyüktür. 1997 yazında ABD hükûmetinin kuş araştırma projesi için çalıştığım ABD’nin en büyük milli parkı Alaska Wrangell-St Elias ise, 32 bin kilometrekarelik yüzölçümüyle, en büyük milli parkımızın yaklaşık 40 misli bir alanı kaplar. Doğa’nın kullandığı 5324 km2lik alan, bu kurtun yaşadığı ama hâlâ yüzde 85’i kereste olarak kesilen 400 kilometrelik Sarıkamış Ormanları’nın ise 13 mislidir. 

"Aralık 1914’de 90 bin şehit verdiğimiz Sarıkamış ormanlarımızın tamamı bir şehitliktir ve tamamiyle korunmalıdır. Şehitlerimiz, Sarıkamış’ın toprağına ve ağaçlarına karışmıştır. Şehitlerimizle bütünleşmiş Sarıkamış’ın ağaçlarını kereste olarak kesmek, ülkemize yakışmayan bir harekettir ve bölgedeki yaban hayatının yaşadığı yetersiz alanı da daha da bozmaktadır.

KuzeyDoğa Derneği’nin gerçekleştirdiği Türkiye’nin ilk kurt takip projesi, bölgenin yaban hayatının zorlu hayat mücadelesini göstermiştir. Takip edilen 5 kurdun 4’ü, 10 ay içerisinde öldürüldü ve Türkiye’nin yaban hayatı üzerindeki insan tehditinin en somut göstergesi oldu. Üçü genç, ikisi ise erişkin olan kurtlarin yüzde 80, bir yılın sonunu göremedi ve hepsi insan faktörü sonucunda öldü.




"Bu kurtların ikisinin araba çarpması sonucu ölmesi, Sarıkamış ormanının içinden geçen yolların, özellikle yeni Kars-Erzurum karayolunun oluşturduğu tehditi de açıkça göstermiştir. Orman ve Su İşleri Bakanlığı ve Karayolları Genel Müdürlüğü bir an önce bu ormanı geçen otoyollara yaban hayvanlarına uygun üst ve alt geçitler yapmalıdır. En kritik geçit noktalarını belirlemek için, daha fazla canlının takibine de ihtiyaç vardır. KuzeyDoğa Derneği’nin Eylül 2012'de yakalayıp verici ve National Geographic Crittercam kameraları taktığı 11 bozayı ise, derneğimizin Doğu Anadolu yaban hayati araştırma çalışmalarının en son aşamasıdır.

"Orman ve Su İşleri Bakanlığı Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü ile 2009’da imzaladığımız protokol kapsamında yapılan bu çalışmaların devam etmesi için bakanlığımızın gereken vericileri sağlamasını ümit ediyoruz. En önemlisi de, tüm Sarıkamış ormanlarının Sarıkamış-Allahüekber Milli Parkı kapsamında korunması ve Orman ve Su İşleri Bakanlığı’yla gerçekleştirdiğimiz Türkiye’nin ilk yaban hayatı koridoru projesiyle izole orman parçalarının birbirlerine ve Doğu Karadeniz’in geniş ormanlarına bağlanmasıdır. Bu sayede, bölgenin yaban hayatı için daha geniş yaşama alanları oluşacak, popülasyonları birbirine bağlanacak ve bölgedeki köy tabanlı yaban hayatı turizmi de artarak bölgenin ekonomisine ve tanıtımına katkı sağlayacaktır.”

Son Söz

Son sözü kim söyleyecek bilmiyorum ama ben dinlemem.

Endüstriyelizm Ortadan Kaldırılmalı,Derrick Jensen

Birkaç yıl önce bir arkadaşa, “Teknolojinin her hangi bir seviyesinde yaşayabilseydin, ne olurdu?” diye sormuştum.

Arkadaşım kaprisli ve aksi bir insan olabilir. O bu ruh durumlardan birindeydi. “Bu aptal bir soru. Bizler ne istediğimiz hakkında fantezi kurabiliriz, fakat sadece ayakta durabilir bir düzeydeki teknoloji taş devridir. Şu an sahip olduğumuz ise çok kısa bir bip sesidir- bizler, içten tutuşmalı motorların (özellikle de iki devirli) korkunç sesini duymuş olan sadece altı veya yedi nesilden biriyiz – ve zamanla insanların kendi varlıklarının çoğu için yaşadıkları tarza dönülecektir. En fazla birkaç yüz yıl içinde. Tek soru oraya gelene kadar dünyada neyin kalacağı olmalıdır" demişti.

O elbette ki haklıydı. Yenilenemez kaynakların kullanımı üzerine kurulu her hangi bir sosyal sistemin kendi deyimiyle ayakta kalamayacağını çözmek için bir roket bilimcisi olmaya gerek yok: Esasen belki de bunu çözmek için her hangi bir fakat bir roket bilimcisini gerektiriyor. Aynı şekilde, yenilenebilir kaynakların yenilenemez kullanımına dayalı her hangi bir kültür sadece ayakta kalamaz olandır: şayet her yıl bir önceki yıldan daha az som balığı geri gelmiyorsa, daha erken veya daha geç hiç biri geri dönmeyecektir. Şayet her yıl önceki yıldan daha az orman kalıyorsa, daha erken veya daha geç hiçbiri kalmayacaktır. Bunu, örneğin, balık bölgelerinin dünya çapındaki balık bölgelerinin çöküşünden sonra görebiliriz: ekonomik olarak değerli balıkların uzun süreli avlanması, şimdi bile sözde işe yaramaz balıkların kökü kazınmıştır, endüstriyel uygarlığın gerçekten doymak bilmez midesinde yok olmaktadırlar.

Bütün bunları yerleştirmek için başka bir yol, kendi yaşam alanlarına vermekten çok daha fazlasını alan her hangi bir grup yaratığın (insanlar veya insan olmayanlar, bitkiler veya hayvanlar) açıkça kendi yaşam alanlarını tüketmeleridir. Bizim kültürümüz – Batı Uygarlığı – Orta Doğu’da başlayarak ve şimdi bütün gezegeni tüketmeye yayılarak yaklaşık altı bin yıldır kendi yaşam alanını tüketmektedir. Bu kültürün sürekli genişlemesi gerektiğini neden düşünesiniz? Ve bununla tesadüfi olarak sadece zorunluluk değil aynı zamanda da arzu edilebilir ve hatta sürekli büyümenin ahlaksallığını –hiçbir insanın şimdiye kadar cesaretle gidemediği--açık kılan bir retorik – nasıl yaşayacağımızı bize öğreten bir dizi hikaye - geliştirmiş olduğunu neden düşünesiniz? Belki de uygarlığın tanımlanan özelliği, Şehirler çevredeki kırlıklardan kaynakların kullanılmasına her zaman bel bağlamıştır, anlam, ilk olarak, şu ki hiçbir şehir asla ve asla ayakta kalamaz, ve ikinci olarak anlam şu ki, şehirlerin kendi aralıksız genişlemesi için genişleyeceği bölgeleri durmadan hiper-sömürüye uğratmak zorundadır: koloniler. Eminim ki sizler bunun sunduğu problemleri görebilirsiniz ve son nokta sınırlı bir gezegen üzerine uzanmak zorundadır. Şayet bu problemleri göremiyorsanız veya görmeyecekseniz, o zaman politikadaki ve iş yaşamınızdaki kariyerinizde başarılar dilerim. Bizim– takıntı noktasına varan –kabulden sakınmamız ve bu son noktanın kefaleti üzerinde hareket etmemiz, özellikle belirli sonuçlarda, tuhaftan da öteye geçer.

Çünkü insanlar genel olarak kendilerini açlıktan öldürmeyi seçmezler; çünkü aklı başında olan insanlar genel olarak kendi toprak temellerini yok ederler; ve çünkü endüstriyel üretimin sürmesi için kaynakların ithalatına ihtiyaç duyar, ticaret – ne kadar düzensiz olduğu önemli değil – birinin diğerinin yaşam biçimine müsaade edecek kadar yeterince güvenilir değildir. Kaynaklar zorla alınmalıdır. Uzun tarihlerden beridir savaşlar olması bu yüzdendir. Bu, kapitalist porpagandacı Thomas Friedman, "Pazarın gizli eli gizli bir yumruğu olmadan çalışmayacaktır - McDonald's Silicon Valley'in teknoloojiilerine Birleşmiş Milletler Ordusu, Hava Kuvvetleri, Donanama, ve Denizcilik Kolordusu adları verildiği için dünyayı emniyetli kılan gizli yumruğu ve F-15’in tasarımcısı McDonnell Douglas olmadan gelişemez." Olduğunu kabul ederken, antropolog Stanley Diamond’un, "Uygarlık yurtdışında fetih,kendi evinde baskı yaratır" diye yazmasıyla başlangıçta doğruydu ve bu bugün de doğrudur.

Çok şükür ki, biz bir tür olarak uygarlığın şafağından öncesinden son birkaç bin yılda esaslı bir biçimde değişime uğramadık, her yeni çocuk belli bir yerde kendi hayatını sürdürebilir bir çeşit yetişkin olma potansiyeliyle hala bir insandır, şayet sadece çocuğa, yaşamını idame ettirebilirliğine değer veren, ödüllendiren, yaşamını idame ettirilebilirliği tarafından yaşayan, kendisine yaşamını devam ettirebilmesini destekleyen hikayeler anlatan ve kendi yaşamını idame ettirememesine neden olabilecek bir çeşit istismarına sert bir biçimde müdahale eden bir kültür bağlamı içinde büyümesine müsaade edilmektedir. Bu doğaldır. Bu bizim kim olduğumuzu anlatır.

“İleriye” doğru gitmek için, her çocuğun uygar olmanın ne olduğu yerine insan olmanın ne demek olduğunu unutturulması gerekiyor. Psikiyatrist ve filozof RD Laing şöyle koyar; "Doğumun ilk anından itibaren, Taş Devri bebeği yirminci yüzyıl annesiyle karşı karşıya geldiğinde bebek şiddetin bu güçlerine tabi olmaktadır. . . aynı onun annesi ve babası ve onların aileleri ve ondan öncekilerin tabi olduğu gibi. Bu güçler temelde kendi olasılıklarının çoğunu yok etmekle ilgilenmektedir ve bu girişimin tamamı başarılıdır. Zamanla yeni insanoğlu on beş veya civarına geldiğinde, bizler kendimiz olmaya bırakılırız, yarım çıldırtılmış bir yaratık çılgın bir dünyaya daha fazla veya az alıştırılmış olur. Bu bizim mevcut çağımızın normalliğidir."

Her birimize gereken şey bu normalliğe uymamak.

Çeviri : Ramapithecus
(Green Anarchy 9, Yaz 2002 sayısından)

Endüstriyel Toplum Zihni ve Çevreyi Yok Eder! ,Sushil Yadav

Lütfen dikkat: Makale paragraf formundan öte kısa cümlelerle yazılmıştır çünkü öznel deyim / duygu / düşüncenin indirgemesi hakkındadır.

Konu : Hızlı bir toplumda yavaş duygular sönmüş bir hal alır.
Konu : Düşünen bir zihin hissedemez.
Konu : Bilimsel/Endüstriyel/Finanssal düşünüş gezegeni yok eder.
Konu : Doğa şehirler var olduğu sürece asla kurtarılamaz.


Duygu, düşünüşlerimizdeki boşluklar sırasında deney imlediğimiz şeydir.

Eğer boşluk yoksa duygu yoktur.

Bugün insanlar tüm zaman boyunca düşünüyorlar ve duygu için düşünceyi yanlış anlıyorlar.

Toplum fiziksel çalışmadan (tarım) zihinsel çalışmaya (bilimsel/endüstriyel/finansal/ hızlı görseller/hızlı sözcükler) tümüyle değiştiğinde, düşünmenin hızı hızlanmayı sürdürür ve düşünüşler arasındaki boşluklar azalmaya devam eder.

Hemen hemen hiçbir boşluğun olmadığı bir zaman geliyor.

İnsanlar boşlukları deneyimleyemez/tahammül edemez hale geliyor.

Duygu bitiyor.

İnsan makine oluyor.

Zihnen hızlanan bir toplum her zihinselin yavaşlayışını depresyon/kaygı bozukluğu olarak deneyimler.

Fiziksel olarak hızlanan bir (seyahat eden) toplum her fizikselin yavaşlayışını depresyon/kaygı bozukluğu olarak deneyimler.
Günlük olarak kendini eğlendiren bir toplum eğlendirici olmayan her anı depresyon/kaygı bozukluğu olarak deneyimler.

HIZLI GÖRSELLER/SÜZCÜKLER YAVAŞ DUYGULARI SÖNDÜRÜR.

BİLİMSEL / ENDÜSTRİYEL / FİNANSAL DÜŞÜNÜŞ DUYGUSAL DEVRELERİ YOK EDER.

HIZLI (GENİŞ) BİR TOPLUM ACIYI / VİCDAN AZABINI / EMPATİYİ HİSSEDEMEZ.

HIZLI (GENİŞ) BİR TOPLUM HER ZAMAN HAYVANLARA / AĞAÇLARA / HAVAYA / TOPRAĞA VE KENDİSİNE KARŞI ACIMASIZ OLUR.
Psikofizyoloji/biyokimya laboratuarında yapılmış aşağıdaki deneyi elde etmeye çalışıyorum.

Görsel/sözlü hız (algı, hafıza ve betimlemede) ve beynin ve bedenin biyokimyasal durumu arasında bir bağlantı vardır.

Duygu, yalnızca duygu ile alakalı görsel ve sözlü işlemler yavaşladığında (durduğunda/donduğunda) yoğunlaşabilir/güçlenebilir.

Bir duygunun zorluk derecesi, dikkate değer duygunun yoğunlaşması ve güçlenmesi için gerekli (görsellerin ve sözcüklerin) donma derecesine bağlıdır.

Deney :
Deneklerden (tercihen trajedi/trajik rollerde uzmanlaşmış aktörler) aşağıdakilerden herhangi birini gösteren sessiz bir video film izlemeleri istenecek :

(1) İnsan Eziyeti
(2) Hayvan Eziyeti
(3) Hava/Su/Toprak/Orman Eziyeti (Yıkımı)

Deneklerden eziyet çekenler için öznel acı/keder hislerini yoğunlaştırmaları ve güçlendirmeleri istenecek.

Bedendeki(kandaki) duygu ile alakalı kimyasal değişimler uygun metotlarla ölçülecek.

Sessiz film farklı hızlarda gösterilecek :
(1) Hakiki hızın 125%’i.
(2) Gerçek/Hakiki hız.
(3) Hakiki hızın 75%’i.
(4) Hakiki hızın 50%’si.
(5) Hakiki hızın 25%’i.

Sonuçlar :

(1) Görsel hızdaki düşüş ile duygu yoğunlaşması artar.
(2) Görsel hız en düşük seviyede iken (hakiki hızın %25’i) duygu artışı en yüksek seviyededir.
(3) Vücuttaki (kandaki) duygu ile alakalı kimyasal değişim miktarının görsel hızdaki azalma ile arttığı bulunacaktır.
(4) Görsel hız minimumken kimyasal değişim maksimumdur.
(5) Kimyasal değişim miktarı nefes alıp verme sıklığındaki azalma ile birlikte artacaktır. Soluk çok yavaş ve düzensiz bir hal alır öyle ki nefes alma ve verme aşamalarında bir süre durur.

Yukarıdaki bağlantılar tüm denekler için –hatta acı/keder hissetmeyenler için bile- geçerli olacaktır. Böylece denekler can sıkıntısı/rahatsızlık/huzursuzluk/alınganlık/tedirginlik ile ilgili duyguyu deneyimleyecekler. Serbest bırakılmış kimyasallar farklı olacaklar fakat görsel hız ve kimyasal miktarı arasındaki bağlantı aynı olacak (soluk alıp verme oranları farklı/hızlı olacak).

Tüm denekler bir çeşit duygu deneyimleyecekler.

[Eğer bilim adamları sigara dumanındaki 4000 farklı kimyasal maddeyi keşfedebilirlerse, acı, empati, acıma, vicdan azabı gibi yüksek seviyede duyguları deneyimlediğimizde kanımızda serbest kalmış birkaç kimyasalı kesinlikle bulacaklardır.]

Deneyin ikinci aşamasında sessiz video filmi bir Anlatıcı (sadece ses) ile değiştireceğiz ve duygu yoğunlaşması ve görsel hız arasındaki bağı tespit etme suretiyle prosedürü tekrarlayacağız. Anlatıcı görsel hızı yavaş konuşarak, sözcükleri gererek, sözcükleri/cümleleri tekrarlayarak ve sözcükler arasında ara/sessizlik koyarak yavaşlatacak.




Lütfen dikkat edin:
(1) DÜŞÜNEN BİR ZİHİN HERHANGİ BİR DUYGUYA YOĞUNLAŞAMAZ/GÜÇLENDİREMEZ.
Bu ifade tüm duygular için genellikle doğru iken, özellikle tüm üzücü duygular için doğrudur.
(2) Görsel (sözlü) hız ve soluk alıp verme oranlarının hızlı olduğu bir toplumda, acı/vicdan azabı/empati deneyimlenemez. İmkansızdır.

KANIT.
Acı ve yavaş görseller/sözcükler arasındaki bağın kanıtı :




Son yüzyılda insanlar çeşitli tema/konularda binlerce sinema/film yapmıştı.

Ne zaman acı/trajedi herhangi bir filmde gösterilse görseller (sahneler) ve sözcükler (diyaloglar) her zaman yavaşlatılmıştır. Birçok filmde trajedi ağır çekimde gösterilir. Acının en şiddetli anında filmler hemen hemen statik/sabit hal alır.

Trajedi filmleri acı ve yavaşlık arasındaki bağın doğrudan kanıtını/delilini verir.

Acı yalnızca görsel (ve sözlü) hız yavaşladığında (durduğunda/donduğunda) yoğunlaşabilir/güçlenebilir.

YILLAR BOYUNCA GÖRSEL HIZDAKİ DEĞİŞİM

Biz yıl önce görseller sadece insan fiziksel olarak kendini yeni bir yere hareket ettirdiğin veya diğer insanlar (hayvanlar / kuşlar) ve objeler (bulutlar / su) fiziksel olarak kendilerini ondan önce hareket ettirdiklerinde değişirdi.

Bugün insan TV/bilgisayarın önünde oturur ve hızla değişen görselleri/sesleri izler.

Bir araçta oturur (araba/tren/otobüs) ve ilerlediği gibi hızla değişen görselleri izler.

Bir kitabın/gazetenin/derginin sayfalarını çevirir ve kısa bir sürede bir çok görsel/metin görür.

YILLAR BOYUNCA SÖZLÜ HIZDAKİ DEĞİŞİM

Çok eski zamanlarda sözel işlem doğada canlı idi – örneğin insanlar aslında konuştuklarında o olurdu. Bugün sözel içeriğin ve hızın binlerce kez artmasının sonucu olarak baskı ve elektronik medya (gazeteler, kitaplar, dergiler, radyo, televizyon, bilgisayar vs.) boyunca zihnin içinde hiç bitmeyen sözel işlem var.

Görsellerin (ve sözcüklerin) hızı son yüz yıl süresince çok fazla artmıştı öyle ki bugün insan beyni algı, hafıza, betimleme boyunca yavaş görsellere/sözcüklere odaklanmayı yapamaz hale gelmiştir.

Eğer yavaş görsellere/sözcüklere odaklanamazsak, yavaş görseller/duygular ile ilgili duyguları deneyimleyemeyiz.


Endüstriyel Devrimin gelişinden önce insanın düşünüşü her şeyden önce sınırlıydı :

(a) görsel işlem ( yavaş görseller )
(b) sözel / dil işleme ( yavaş sözcükler )

Bugün çok çeşitli hızlı düşünüşler var :

(1) görsel işlem ( hızlı görseller )
(2) sözel / dil işleme ( hızlı sözcükler )


Eğer görsel/sözel işlem hızlıysa yavaş duyguları hissedemeyiz.

(3) Bilimsel / Teknik düşünüş ( hızlı )
(4) Endüstriyel düşünüş ( hızlı )
(5) Ticaret düşünüşü ( hızlı )

(3), (4) ve (5) SAYILAR / SEMBOLLER / DENKLEMLER / GRAFİKLER / DEVRELER / DİYAGRAMLAR / PARA / HESAP vs. İLE İLGİLİDİR.

Zihin bu çeşit düşünüşü yaptığı sürece herhangi bir duyguyu hissedemez – bir duygu zerresini bile.

Hızlı bir toplumda yavaş duygular tükenmiş olur. Düşünen (bilimsel / endüstriyel) bir toplumda duygunun kendisi tükenmiş olur.

DUYGU GÖRSEL / SÖZEL İŞLEMYAVAŞLADIĞINDA (DURDUĞUNDA/DONDUĞUNDA) ZİHİNDEKİ KALINTIDIR.

Diğerlerinden daha fazla duygu (öznel deneyim) hisseden belirli insan kategorileri vardır.

Eğer onların neden (ve nasıl) daha fazla duygu hissettiğini anlamaya çalışırsak, duygu hakkında daha fazla şey öğrenebiliriz.

Yazarlar, şairler, aktörler, ressamlar ( ve diğer sanatçılar)

YAZARLAR
Yazarlar tüm gün-her gün sözel ( ve birleşmiş görsel) işlem yapar. Her gün yavaş sözel ( ve birleşmiş görsel) işlem yaparlar.
(2 saatte okuduğumuz bir roman 2 yılda yazılmış olabilir. Bu ayrıca neden okuyucunun asla yazar tarafından deneyimlenmiş duygu yoğunluğu ve sürekliliğini asla hissedemeyeceğinin nedenidir)

ŞAİRLER
Şairler tüm gün-her gün sözel (ve birleşmiş görsel) işlem yapar. Bir şiirde düz yazıdan daha çok duygu vardır. Bu olur çünkü şiirde diğer çeşit yazılardan daha az sözcük ( ve birleşmiş görsel) vardır. Şiirde çok yüksek derecede görsellerin ve sözcüklerin yavaşlaması/donması vardır.

AKTÖRLER
Aktörler tüm gün-her gün sözel (ve birleşmiş görsel) işlem yapar. Çekim/prova sırasında diyalogları (sözcükleri) tekrar tekrar yinelerler (birleşmiş görseller/sahneler ayrıca diyaloglar ile birlikte tekrarlanırlar)

RESSAMLAR
Ressamlar tüm gün- her gün sözel (ve birleşmiş görsel) işlem yapar. Son derece yavaş görsel işlem yaparlar – Tuvaldeki görsel yalnızca ressam tuvalde zaten varolan şeyi eklediğinde değişir.

Dikkat edilmesi gereken bazı önemli noktalar var:

Tüm bu insanlar – tüm gün – her gün görsel ve sözel işlem yapar.
Yavaş görsel ve sözel işlem yapar.
Tüm gün – her gün Bilimsel / endüstriyel / ticari işlem yapmazlar.


Zihinsel iş yapan Şehir insanlarının çoğu herhangi biri SAYILAR / SEMBOLLER / EŞİTLİKLER / GRAFİKLER / DEVRELER / DİYAGRAMLAR / PARA / HESAPLAMA vs. ile alakalı olan bu çeşit zihinsel işlemleri yapar veya tüm gün – her gün hızlı görsel (sözel) işlem yapar.

Bu çeşit düşünüş (işlem) sadece son 200 yılda varolmuştur ve bizim duygusal yeteneğimizi (devremizi) yok etmiştir.

DUYGU YOĞUNLAŞMASININ ÖZ-DEĞERLENDİRMESİ (ÖZNEL) HEMEN HEMEN HER ZAMAN YANLIŞTIR.


Herhangi bir insan tarafından deneyimlenebilen belirli bir duygunun maksimum yoğunluğunu (ve süresini) 100 birim varsayalım.

Tüm yaşamlarında şimdiye kadar A ve B olarak iki insan tarafından deneyimlenmiş bu belirli duygunun maksimum yoğunluğu (ve süresini) varsaymak için izin verin.
A – 100 birim
B - 20 birim

Şimdi A ve B ‘nin belli bir günde konular yapıldıklarını ve deneysel koşullar (veya laboratuar dışında) bu belirli duyguyu hissetmeleri istenildiğini varsayalım ve gerçekten deneyimledikleri yoğunluk ve süre şöyle olsun:

A - 90 birim
B – 18 birim

Eğer A ve B’ye daha sonra 0-10 arasında bir ölçekte duygu yoğunluk ve sürelerini belirtmeleri istenirse, cevapları muhtemelen şöyle;

A – 9
B – 9

Kim doğru ve kim yanlış ?
B yanlış – genişçe bir sınırla B yanlış – B, maksimum 100 birimin 18 birimlik bir yoğunluk (ve süre) deneyimlemişti ve doğru / gerçek puanlaması 1.8 olmalı.

Öz-değerlendirme (kişisel değerlendirme) yalnızca eğer insanlar çalışma altında belirli duygunun en yüksek yoğunluğu ve süresini (birim) deneyimleme kapasitesine sahip olduklarında yanlışsız olabilir.

Geçmişin küçük (yavaş) tarım temelli toplumlarındaki fiziksel iş ve yavaş görsel/sözel işlemden dolayı, zihin her zaman bir duygu durumunu deneyimlemeyi kullandı. Eğer bin yıllık literatürü okursak, “can sıkıntısı” terimine rastlamayacağız – can sıkıntısı kavramı yavaş toplumlarda var olmadı. Farklı görseller v sözler arasında uzun boşluklar vardı – ve insanlar boşlukları deneyimleme / tolerans gösterme yeteneğine sahipti – onlar için normaldi.

Duygu, görsel / sözel işlem yavaşladığında (durduğunda / donduğunda) yoğunlaşabilir / güçlenebilir. Endüstriyel (düşünen) toplumlarda insanlar hızlı (görsel / sözel / bilimsel / endüstriyel / ticari) düşünüşten dolayı çok küçük duygu deneyimlerler.

Hızlı bir toplumda (çoğu insan için) belirli bir duygunun maksimum yoğunluğu ve süresinin (önceki / daha yavaş toplumlarda insanların deneyimledikleri 100 birimden) 5 birime azalmış olduğunu varsayalım.

Eğer benzer şekilde insanlar 4 birim duygu deneyimlerlerse, kendilerine 0-10 ölçeğinde 8 puan vereceklerdir oysa gerçek puanlamaları 0.4 olmalıdır.

HIZLI BİR TOPLUMDA YAVAŞ DUYGULAR SÖNÜK BİR HAL ALIRLAR

IQ vs EQ

IQ her zaman içersinde değişimin ögesine sahiptir – IQ her zaman yeni bir şey yapmaya / keşfetmeye / icat etmeye denemekle ilgilidir. Değişim IQ’nun ayrılmaz özelliğidir. IQ ayrıca kısa sürede daha çok düşünüşle alakalıdır – zihnin hızlanmasını içerir. Kısa sürede daha çok matematik yapan biri matematikte daha zeki olarak düşünülür. IQ değişim ve hızla ilgilidir.

EQ bir zaman periyodu üzerinde aynı hissin/deneyimin desteğiyle alakalıdır. 10 dakika için yüksek seviyede her hangi bir duygu deneyimlediğimiz de sık sık tekrardan 10 dakika için aynı hissi (öznel deneyimi) deneyimleriz.
(Aynı) his sadece eğer tekrar varsa güçlü tutulabilir. EQ tekrar-direşim-benzerlik içerir.

IQ ve EQ çelişkilidir.




IQ ve EQ karşıttır.
IQ ve EQ ters orantılıdır.

(1) Düşünen türler gezegeni yok eder.
(2) Hayvanlar doğayı yok etmeden milyarlarca yıl (çok geniş sayılarda) dünya üzerinde yaşadılar.
(3) Doğayı yok etmediler çünkü düşünce / faaliyetleri sadece bir kez için yiyecek aramakla sınırlıydı.
(4) İnsan yalnızca birkaç bin yıl / birkaç yüzyıl için geniş sayılarda dünyada var olmuştu.
(5) Bu kısa periyot içinde İnsan çevreyi yok etti.
(6) Bu yıkım İnsanın düşüncesi yüzünden meydana geldi.
(7) İnsan düşündüğünde şeyleri yapar.
(8) Şeyleri yaptığında hayvanları / ağaçları / havayı / suyu / toprağı öldürür.
(Hiçbir şey doğanın bu beş elementini öldürmeden yapılamaz.)
(9) Düşünen türler gezegeni yok eder.

Bu gezegen tam bir yıkımın kenarındadır.
Yıkımın nedeni – aşırı aktivitedir.
Bu dünyadaki milyonlarca türün dışında insan türü aşırı aktivitede düşkünlük göstermiş bir tek türdür.

Aşırı aktivitenin nedeni – zekadır.
[Çevre hiçbir zaman harap olmuş olmayacaktı eğer İnsan sadece hayvanlar kadar zekaya sahip olsaydı.]

Zeka en büyük hastalık / rahatsızlıktır.
Zeka en büyük anormalliktir.
Zeka bu dünyadaki yıkımın en büyük nedeni / kaynağıdır.
[Gerçekte Zeka bu dünyadaki yıkımın doğal nedenlerden başka tek kaynağıdır]

ZİHİNSEL İŞ ZİHİN VE GEZEGENE ZARARLIDIR.

Çalışmanın arkasında yüksek bir amaç yoktur.

İnsanlar çalışmazlar çünkü insanlar çalışmak isterler.
İnsanlar çalışırlar çünkü çalışmayı bırakamazlar.

İnsanlar (eşzamanlı olarak) fiziksel aktiviteyi ve zihinsel aktiviteyi iki dakika için durduramazlar.

Çoğu insan için fiziksel ve zihinsel çalışma arasındaki seçimdir. Fiziksel çalışmadan zihinsel çalışmaya tümüyle değişmek gezegen için fecidir.

İnsan aynı fiziksel işi her gün yapabilir.
İnsan aynı zihinsel işi her gün yapamaz.

İnsan fiziksel iş yaparken (çiftçilik ve bağlantılı aktiviteler) günden güne – nesilden nesle - aynı tekrarlayan işi yapabilirdi.

Endüstriyel Devrimden sonra insan zihinsel işe tümüyle geçtiğinde yeni makineler / şeyler / ürünler yapılan hiç bitmeyen bir işleme başladı – yalnızca çevrenin (gezegenin) tam bir yıkımıyla sona erebilen bir işleme.

Zihinsel işin doğası öyle ki insan her gün yeni zihinsel iş yapmak zorundadır – gerçekte yeni zihinsel işi her an yapmak zorundadır – bir önceki anda zaten yapmış olduğu zihinsel işi bir sonraki anda tekrar edemez.









Bir matematikçi her gün matematikte aynı problemi çözemez – bir çözdüğünde yeni (çözülmemiş) bir probleme başlamaya zorlanmış olacak. Bir belirli problemi çözerken dahi bir adımdan diğerine hareket etmek zorundadır – karmaşık devamlı bir değişim vardır – herhangi bir evrede direşim yoktur.

Bir mühendis bir makineyi tekrar ve tekrar tasarlayamaz – bir kere bir makine yaptığında değişim yapmaya / yeni bir tane yapmaya çalışacaktır.

Bir yazar her gün aynı makaleyi yazamaz – her gün / her an yeni bir tane yazmaya zorlanmış olacaktır ( Bu ayrıca sonsuz tartışmaların / müzakerelerin / argümanların arkasındaki nedendir).

Değişim zihinsel işin ayrılmaz özelliğidir.

Değişim zihinsel işin ayrılmaz özelliği olduğu için – zihinsel iş yapan bir toplum asla kendi ile barışık olamaz – imkansızdır.

Zihinsel iş yapan bir toplum her zaman huzursuz olacaktır.

Sadece fiziksel iş (tarım ve alakalı aktiviteler) yapan bu toplumlar memnuniyet ve huzur bulabilir.

ŞEHİRLER VAR OLDUĞU SÜRECE NE DOĞAYI NE DE ZİHNİ KURTARABİLİRİZ

(Kalan) çevreyi yıkımdan kurtarmak için insan fiziksel işe (küçük topluluklara) geri dönmek zorundadır.

Zihni zihinsel hastalıklardan kurtarmak için insan fiziksel işe (küçük topluluklara) geri dönmek zorundadır.

İnsanın var olan türlerin sayısını ve var olmuş milyonlarca türü bilmediği bir zaman vardı. Bugün insan milyonlar türün ismini biliyor ve türlerden geriye bir şey kalmadı.

Milyonlarca tür için dünyadaki varoluşu yavaşça elde etmek milyonlarca yıl aldı – ve İnsan tüm diğer türlerin büyük kısmını yok etmişti.

Dünya üzerindeki yüksek-derecede gelişmiş milyonlarca türü yok ettikten sonra İnsan bugün uzayda birkaç yaşam molekülü arıyor.

Birkaç mikrop, birkaç molekül metan / su Mars’ta bulunduğunda – gazete başlığı oluyor.

Onlar bunu ilerleme olarak adlandırıyor.


Aşağıdaki gerçekleşmek üzere.

Doğa var olabilir:

(1) insandan önce.
(2) insandan sonra.
(3) insansız.

Çevre yalnızca eğer bugün yapıyor olduğumuz tüketim maddelerinin çoğunu (%99’dan daha fazlasını) üretmeyi durduğumuzda kurtarılabilir.




DOĞA GERİ DÖNÜŞÜM İLE KURTARILAMAZ
DOĞAYI GERİ DÖNÜŞÜM İLE KURTARMAYA ÇALIŞMAK BİRİNİ 10,000 KEZ VURMAK VE DAHA SONRA BİR MERMİYİ ÇIKARARAK ONU KURTARMAYA ÇALIŞMAK GİBİDİR.

Zaman bu gezegen için tükeniyor.
Son 20 yıl içindeyiz.
Saygılarımla,
Sushil Yadav
www.netshooter.com/emotion

Lütfen not edin :
Hızlı duygular = hızlı görseller/hızlı sözcükler/hızlı soluk alma/hızlı kalp hızı ile ilişkili duygular.
Yavaş duygular = yavaş görseller/yavaş sözcükler/yavaş soluk alma/yavaş kalp oranı ile ilişkili duygular.
Düşünce oranı = her dakikada işleme tabi tutulan görsellerin/sözcüklerin sayısı.
Düşünceler arasındaki boşluklar = görseller/sözcükler/cümleler arasındaki boşluklar.



Çeviren: Elfun

Endüstriyel Toplumu Yıkmak, Critter

Bildiğimiz gibi toplumu reddettiği için sorun yaşayan çok kişi var. Bu tür kişiler her gün daha da artıyor. Bazılarına göre bu gidişat iyi olabilir, bense bunu büyüyen çevresel krize karşı bir çözüm olarak göremiyorum. Uygar toplumdan izole edilen bu tür kişiler, uygarlık denilen bu ölüm yarışına karşı duran kişilerdir. Bizi öldüren makineleri parçalamaktan başka bir suçları yoktur. Anladığım kadarıyla, tüketici toplumdan kaçan ve bununla savaşmayan kişiler, korkaktır. Onunla savaşmaktan kastettiğim tüketimi önlemek değildir; kastettiğim yaşama ve canlılara zarar veren ve yok eden kahrolası şirketleri yıkmaktır. Gerçekten de alternatif yaşama şekillerini öğrenmek zorundayız. Ancak doğayla bir arada yaşamayı öğrenmek eşitliğin sadece yarısıdır; çünkü doğayla yaşamayı ne kadar iyi öğrensek de, her şey öldüğünde siz de ölürsünüz. Bu nedenle şirketlere saldırmalıyız; acımadan, çünkü onlar da ekosistemimize tam olarak bunu yapıyorlar.

Küçük eko-köylerimiz hava, su ve toprak tamamen saf zehire dönüştüğünde ne olacağına önem vermiyorlar. Her dakika fabrikaların devamlı olarak tüketiciler için bol miktarda üretmesine izin veriyoruz. Dilimiz bile ahlaksız: Tüketim maddeleri iyidir. Bu, endüstriyel kültürün tüketicilerin beynini yıkamada kullandığı yollardan biridir: Daha çok daha iyidir.

Biz bu tüketici zihniyetini yıkmalıyız, daha da önemlisi, bunu yaratan ve devam ettiren kuruluşları yıkmalayız. Doğayla uyumlu bir yaşam için gerekli kültürü güçlendirmeliyiz; ancak endüstriyel atıklar olduğu sürece, ambalajlar zehre dönüştükçe, tek ilgilendiği konu kazancı olan şirketler işlemeyi sürdürdükçe asla bu olmayacak. İnsanlar uyanık oldukları zamanın yarısından fazlasını geçirdikleri işlerinden evlerine geldiklerinde rahat ve güven içinde olacakları inanışlarıyla yanıltılmışlar, o yüzden evlerine eşyalar satın alırlar. Bu saçmalığı tek gören ben miyim? Tabi ki tek ben değilim; ama bunu görenlerin çoğu da biliyor ki kendileri bu çalışma/tüketme/ölüm kültüründe yer almasalar da diğerleri yer almaya, hepimizi zehirlemeye katkıda bulunmaya devam edecek. Kişisel olarak bu insanların ölmesine itiraz etmeme rağmen; bence daha etkili olacak taktik bu kanserli toplumun var olmasını sağlayan fabrikaları, güç santralleri ve laboratuarları tüketim mallarını üretim esnasında yıkmaktır. Endüstriyel toplumu yıkmaya adanmamış her dakika, onun bize ve tüm canlılara olan zararına göz yummakla aynıdır.

Günün 24 saati toksinlenlerle zehirleniyoruz ve buna rağmen sıradan bir insan bu konuya haftada 24 saniyesini bile ayırmamaktadır. Umarım ki eğer daha fazlasını yapacaksanız bu sayede yumuşak davranmazsınız, umarım ki bu sayede bir şeyler yapanların çok sıkı bir şekilde hücuma geçmesi gerektiğinin farkına varırsınız.

Craig *Critter* Marshall Dünya yararına eylemlerinden ötürü beş buçuk yıla mahkum oldu. Şu anki yeri: Craig Marshall #13797662, SRCI, 777
Stanton Blvd., Ontario, OR 97914

Jeffrey *Free* Luers aynı dava nedeni ile çok saçma bir şekilde 22,5 yıl mahkumiyet aldı. Ne yazık ki, aynı ultimatomlara sahip olamadı, bu yüzden
eko-savaşçılarına ikaz geldi. Bu, mahkum olan savaşçılarımızla dayanışmamızı sürdürmemiz ve yılmamamız için bir mesajdır.

Buraya yazın: Jeffrey Luers #13797671, 2605 State St. Salem, OR 97310
Çeviri: Ramapithecus

Üretmek ya da Üretmemek

Sınıf toplumsal bir ilişkidir. Temeline kadar inildiğinde, ekonomiyle alakalıdır. Üretici, dağıtıcı veya üretim araçlarının veya mahsullerinin sahibi olmakla alakalıdır. Bir kişinin hangi kategoriye ait olduğunun önemi yok, sınıf kimlikle alakalıdır.

Kimle bir tutabilirsin? Veya daha iyisi, Neyle bir tutabilirsin? Bizim her birimiz sosyo-ekonomik kategorilerin herhangi birisi içersine konulabiliriz. Fakat soru o değildir. İşiniz kimliğiniz mi? Ekonomik mevkiiniz mi?

Geri bir adım atalım. İktisat nedir? Benim sözlüğüm onu şu şekilde tanımlıyor : "üretim, dağıtım, ve malların ve hizmetlerin tüketim bilimi." Aşağı yukarı yeterli. Ekonomiler geçinmeyi ifa ederler. Yaşamın gerekliliklerine eşit olmayan bir ulaşımın olduğu, insanların bir diğerine (ve daha önemlisi, kurumlara) bağlı olduğu herhangi toplumda, ekonomi vardır.

Devrimcilerin ve reformistlerin amacı hemen hemen her zaman ekonominin yeniden düzenlenmesidir. Zenginlik yeniden dağıtılmalıdır. Kapitalist, komünist, sosyalist, Sendikalist, her ne ise, hepsi ekonomiyle alakalıdır. Neden? Çünkü üretim doğallaştırılmaktadır, bilim her zaman ekonomiyi anlayabilir, ve çalışma sadece gerekli bir kötülüktür.

Tanrıya itaatsizliği için Adem'in cezalandırıldığı Cennetten kovuluşa kadar geri gider. Protestan çalışma etiği ve işsiz amelelerin günahının ihbarıdır. Çalışmak insanlık için ana prensip olmaya başlar. Bu ekonominin tabiatındaki mesajdır.

Emek, "bütün insan varlıkları için başlangıç teşkil eden bir durumdur, ve bu gibi bir kapsamda, bir anlamda, insanın kendisini emeğin yarattığını söylemeliyiz." Bu Adam Smith'in veya Tanrının konuşması değil (en azından bu sefer), bu Frederick Engels.

Fakat bazı şeyler burada çok yanlış. Peki, Cennetin duvarlarının ötesindeki diğerleri?

Çiftçilerin ve İspanyol fetihçilerin çalışmadıkları için sadece tembel olarak gördükleri yabaniler?

Ekonomiler evrensel midir?

Tanımımıza geri göz atalım.

Ekonominin kritik anı üretimdir. Öyleyse eğer üretim evrensel değilse, demek ki ekonomi olamaz. Şansımız açık, değil mi. Cennetin duvarlarının, Babil'in duvarlarının, ve bahçelerin ötesindeki medeniyet görmemiş diğerleri: göçebe toplayıcı/avcılar, hiçbir şey üretmediler. Bir avcı vahşi hayvanları üretmez. Bir toplayıcı vahşi bitkileri üretmez. Onlar sadece avlanır ve toplarlar. Onların varoluşları vermek ve almaktır, fakat bu ekolojidir; ekonomi değil. Göçebe toplayıcı/avcı toplumlar içersindeki her kişi, kendi için gerekli olan ihtiyaçları elde etme kapasitesine sahiptir. Gerekli ihtiyaçları elde etme kapasitesine sahip olmadıkları durum, karşılıklı yardım ve sosyal bağlılığın konusudur, gücün değil. Eğer kendi yerlerinden hoşlanmadılarsa, onu değiştirirler. Bunu yapabilecek yetenektedirler ve pek ala yapmak için cesaretlendirilmişlerdir. Onların değişim şekilleri anti-ekonomiktir: genelleştirilmiş ticari mübadele usulü. Bu basit olarak, insanın bir diğerine her hangi bir zaman bir şey vermesi anlamına gelir. Kayıt yok, etiket yok, vergi yok ve işleyen ölçü veya değer sistemi yok. Diğerleri ile paylaş ve geri dönüşte onlar paylaşır.

Bu toplumlar aslında üretim, zenginlik, güç, ekonomi karşıtıdırlar. Basit olarak özlerinde eşitlikçilerdir : organik, esasi anarşi. Fakat bu, bizlerin nasıl ekonomik insanlar olduğumuzu söylemez. Çalışmak nasıl kimlik oldu. Uygarlığın yaptığının kökenlerine bakalım. Uygarlık üretime dayandırılmıştır. Üretimin ilk örneği artı değer üretimidir. Göçebe toplayıcı/avcılar, bir şeye ihtiyaç duyduklarında, ihtiyacı olduğu şeye sahipti. Hayvanları, böcekleri, ve bitkileri yediler. Toplayıcı/avcıların bir grubu yerleşik hayata geçtiğinde, sürekli olarak hayvanları avladılar ve bitkileri topladılar, fakat yemek için değil (en azından hemen olmadı).

Şimdiki küresel uygarlığımızın beşiği Mezopotamya'da, vahşi hububatların kapladığı geniş alanlar hasat edilebilirdi. Hububat, et ve çoğu vahşi bitkilerden farklı olarak, herhangi yoğun bir teknoloji olmadan depolanabilir. Toplananlar, büyük tahıl ambarları içersine konuldu. Fakat hububat mevsimsel olarak biçilmektedir. Nüfusları geliştikçe, serbestçe elde edilebilenlerden ziyade hububatlara bağımlı hale gelirler. Dağıtıma girelim. Tahıl ambarları, kendi hisselerini doldurmuş insanlara hissesini belirleme ve dağıtım görevi içindeki aile büyükleri veya elitler tarafından sahiplenildi. Bağımlılık uzlaşma anlamına gelir: bu evcilleşmenin merkezi öğesidir. Hububat depo edilmelidir. Tahıl ambarı sahipleri hububatı depo eder ve artmış sosyal statü için değişimlerde dağıtır. Sosyal statü cebri güç anlamına gelir. Bu, devletin nasıl ortaya çıktığıdır.

Diğer alanlar içersinde, Kanada içersindeki şimdiki Birleşmiş Devletlerin kuzeybatı sahili gibi, depo evleri hububatlardan ziyade kurutulmuş balık ile doldurulmuşlardı. Kraliyetler ve kuvvetli şeflikler kurulmuştu. Ortaya çıkan gücün bağımlıları depo evlerini dolduranlardı. Bu benzer ses vermelidir. Genişleyen ticaret ağları biçimlendirildi ve bitkilerin evcilleştirilmesi ve daha sonra hayvanların evcilleştirilmesi nüfusların genişlemesini takip etti.

Daha fazla hububat için ihtiyaç toplayıcıları çiftçilere dönüştürdü. Çiftçilerin daha fazla toprağa ihtiyacı olacaktı ve savaşlar sürdürüldü. Neferler askere çağırıldılar. Köleler ele geçirildiler. Göçebe toplayıcı/avcılar ve bahçecilikle uğraşanlar zorlandı ve öldürüldü. İnsanlar bunların hepsini yaptılar, şefleri ve kralları söylediği için değil, fakat ayrıca yaratılmış tanrıları söylediği için de. Rahipler, şefler ve krallar kadar olağanüstü tehlike halleri için önemlidirler. Bazı noktalarda, aynı pozisyondalardı, bazen değil. Fakat birbirlerini beslediler. Ekonomi, politika ve din her zaman bir sistem olmuştur. Bu günlerde bilim dinin yerini alır. Bu, neden Engels'in, emeğin kuyruksuz maymunlardan insanı yapan şey olduğunu söylemesindedir. Bilimsel olarak bu kolayca doğru olabilirdi. Tanrı, Adem ve Havva’nın torunlarını toprakta çalışmak için cezalandırdı. İkisi de sadece inanç meselesidir. Fakat inanç besleyen ellerden geldiğinde kolaylıkla olur. Ekonomiye bağlı olduğumuz uzunca süredir, bitkilerin ve hayvanların bize anlattığı, bedenimizin bize anlattığı şeye uzlaşacağız. Hiç kimse çalışmak istemez, fakat bu sadece olandır.

Öyleyse, bizler, uygarlığın tünel görüşü içinde görürüz. Ekonomi reform edilmeye ve tamamen değiştirilmeye ihtiyaç duyar. Üretimin mahsulleri yeniden dağıtılmaya gerek duyar.

Sınıf mücadelesine girelim.

Sınıf, uygarlık tarafından sunulan çeşitli ilişkilerden biridir. Çoğu kez, uygarlığın tarihinin sınıf mücadelesinin tarihi olduğu öne sürülmektedir. Fakat, ben daha farklı tartışacağım. Köylü ve kral arasındaki ilişkiler ve şef ve halk tabakasından olan bir kişi arasındaki ilişkiler kategorilerin bir grubuna indirgenemez. Bunu yaptığımızda, uygarlığın çeşitli görünüşlerinin beraberinde gelen farkları anlamazlıktan geliriz. Sadeleştirme hoş ve kolaydır, fakat eğer uygarlığın nasıl uyandığını anlamaya çalışıyorsak, onu yok edebiliriz. İnce ve önemli farkları anlamayı arzulayanlar olmalıyız. Gücün nasıl yaratıldığı, sürdürüldüğü ve üzerinde durulduğundan daha önemli ne olabilirdi? Bu, alt sınıfın seçkin sınıfa karşı olduğu gerçek direnişin değerini düşürmek için yapılmadı, ondan çok uzak. Fakat, sınıf ve sınıf bilincinin evrensel olduğunu söylemek önemli ayrıntıları anlamazlıktan gelir. Sınıf kapitalizme dairdir. Mutlak arabuluculuk ve uzmanlaşma üzerine temellenmiş küreselleşen sisteme dairdir. Ticari kapitalizm boyunca endüstriyel kapitalizm ve günümüzde modernite içersindeki feodal ilişkilerden meydana çıkmıştır. Proletarya, burjuva, köylü, küçük burjuva, bütün bunlar üretim ve dağıtım ilişkileri ile alakalı sosyal sınıflardır. Özellikle kapitalist toplumda, bu her şeydir. Bunların hepsi, endüstriyelizmin ana devreleri esnasından daha kolay anlaşılır olmayabilmektedir. Bir fabrikada çalıştın, sahiplendin veya dışarı çıkan şeyi sattın. Bu sınıf bilincinin en enerjik çağıydı çünkü onun hakkında bir soru yoktu. Proleteryalar aynı durum içersindeydi ve bildikleri çoğu parça için her zaman olacakları yerdeydi. Günlerini ve gecelerini fabrikalarda harcadılar, burjuvaların yüksek toplumunu koklamak için -fakat tatmak için değil- yeteri kadar yakınken.

Eğer Tanrıya, Smith'e veya Engels'e inandıysan, emek senin özündü. Seni o insan yaptı. Emeğinin senden çalınmış olması bütün suçların en kötüsü olmalıydı. İşçiler makineleri çalıştırdı ve onu ele geçirmek, kendi istekleri içersindeydi. Patronu başından defedip kurtulabilirlerdi ve yeni birisini veya işçi konseyini koyabilirlerdi.

Eğer üretimin gerekli olduğuna inandıysan, bu devrimciydi. Ve hatta daha fazlası da, çünkü bu tamamen mümkündü. Bazı insanlar onu denediler. Bazıları başarılıydılar. Çoğu değildi. Çoğu devrimciler onları yaratmış olan ideallerin başarısızlığıyla suçlandılar. Fakat herhangi bir yerde işçi sınıfı direnişi tahakküm ilişkilerini sona erdirdi mi. Neden basit: yanlış kapıyı çalıyorlardı. Kapitalizm tahakkümün bir şeklidir, onun kaynağı değil. Üretim ve endüstriyelizm uygarlığın parçalarıdır, daha yaşlı bir miras ve kapitalizmden daha köklü. Fakat soru gerçekten kimlik hakkındadır. Sınıf mücadelecileri üreticiler olarak kaderlerini kabul ettiler, fakat kötü durumun çoğunu yapmak için çabaladılar. Bu uygarlığın ihtiyacı olduğu bir kaderdir. Bu benim kabul etmeyeceğim bir kaderdir. Bu gezegenin kabul etmeyeceği bir kaderdir.

Sınıf mücadelesinin kaçınılmaz sonucu kısıtlandırıldı çünkü ekonomide kökleştirildi. Sınıf soysal bir ilişkidir, fakat kapitalist ekonomiye bağlanmıştır. Proleterler, emeklerini satan insanlar olarak tanımlandırıldılar. Proleter devrimi, emeğini geri almakla alakalıdır. Fakat ben Tanrının, Smith'in veya Engels'in mitlerini satın almıyorum. Çalışma ve üretim evrensel değildir ve uygarlık asıl problemdir.

Öğrenmemiz gereken şey, kendi sınıf ilişkilerimiz ve uygarlığın erken dönem ilişkileri arasındaki bağ, emeğini kim sattığına ve kimin aldığına dair değildir, fakat üretimin kendisinin varlığıyla alakalıdır. Bize karşı kullanılan gücün inşasında yaşamlarımızı harcamanın haklı çıkarıldığına inanmaya nasıl başladığımızla alakalıdır. Özgür varlıklardan, almayı arzu ettiğimiz uzlaşma olmuş işçiler ve askerler olarak yaşamlarımızı nasıl uzlaştırdığımızla alakalıdır. Uygarlığın maddi durumlarıyla ve onları haklı çıkarmakla alakalıdır, çünkü bu, uygarlığı anlamaya nasıl başlayacağımızdır. Öyleyse, tahakkümün zararlarının, bizlerin ve gezegen için neler olduğunu anlayabiliriz. Şöyle ki bir kere ve tamamen onu yok edebiliriz. Bu, uygarlığın anarko-primitivist eleştirisinin yapmaya teşebbüs ettiği şeydir. Uygarlığı anlamaya dairdir, nasıl yaratıldı ve sürdürüldü. Kapitalizm, uygarlığı ve ona nasıl saldıracağımızı anlamak için uç noktada önemli olan düzene direniş olarak uygarlığın ve sınıf mücadelesinin geç devresidir. Kapitalizme karşı direnişin zengin mirasları vardır. Kendi köküne geri giden güce karşı direnişin tarihinin diğer bir parçasıdır. Fakat bizler, başlı başına devre gibi herhangi bir devre almamaya dikkat etmeliyiz. Anti-kapitalist yaklaşımlar sadece şudur; anti-kapitalisttir. Uygarlık karşıtı değildir. Ekonominin belirli tipleriyle alakalıdır; ekonominin, üretimin ve endüstriyelizmin kendisi ile değil. Kapitalizmin anlayışı, onun ekolojik ve tarihsel olarak kökleştirildiği gibi şimdiye kadar sadece faydalı olmuştur.

Fakat kapitalizm, direnişin geçmiş yüzyılının ana hedefi olmuştur. Haddi zatında, sınıf mücadelesinin anlayışı görünüşte ileri gitmek için kolay değildir. Küresel kapitalizmin kökleri yaklaşık M.S 1500 yıllarına dayanmaktadır ve son 500 yılın teknolojik, endüstriyel ve yeşil devrimleri boyunca devam etmiştir. Teknolojideki yükseliş ile, şimdi sadece tek küresel uygarlığın olduğu bir noktaya kadar gezegene baştan başa yayılmıştır. Fakat kapitalizm hala evrensel değil. Eğer dünyayı sınıf mücadelesinin bir devresi olara görürsek, açıkça uygarlığa karşı duran direnişlerin cephelerini görmemezlikten geliyoruz. Bu, sınıf mücadelesinin tipik olarak önem vermemeyi savunduğu bir şeydir, fakat kimi taraftan iki ana problemin sadece biridir. Diğer problem, modernitenin inkarıdır.

Modernite geç kapitalizmin çehresidir. Bildiğimiz üzere küresel ekonomiyi mümkün yapmış teknolojik büyümenin ardı sıra son 50 yılın üzerinde yayılan çehresidir. Hiper-teknoloji ve hiper-uzmanlaşma tarafından tanımlanmaktadır. Cesaretle karşılayalım; kapitalistler ne yaptıklarını biliyorlar. I. Dünya Savaşına rehberlik eden süreçte ve II. Dünya Savaşı boyunca, proleterya devriminin tehlikesi galiba hiçbir zaman çok güçlü hissedilmedi. Her iki savaş da, kısmen bu devrimci ruhu kırmak için yapıldı.

Fakat orada bitmedi. Savaş sonrası dönemlerde, kapitalistler, başlıca yeniden yapılanmanın herhangi çeşidinin, sınıf bilincinin o seviyesine karşı çalışması gerektiğini bildi. Örgütlenme kabiliyetinin kırılması merkeziydi.

Küresel ekonomimiz, sadece ekonomik terimlerde değil, sosyal terimlerde anlam ifade etti. Sınıf bağlılığının somut gerçeklikleri sarsıldı. Daha önemlisi, küresel üretim ile birlikte, proleter devrimi kendisi için ihtiyacını sağlayamazdı ve besleyemezdi. Bu, bir iki isim saymak gerekirse, Rusya, Çin, Nikaragua ve Küba gibi sosyalist devrimlerin başarısızlığı için ana nedenlerden biriydi. Modernitenin yapısı sınıf karşıtı bilinçtir. Endüstriyelleşmiş uluslarda, çalışma gücünün çoğu hizmet sektörüne yönelmiştir. İnsanlar çok kolaylıkla mağazaların ve alışveriş merkezlerinin idaresini ele aldılar, fakat bu bizi nereye götürecek? Modern kapitalizmin çevresi ve özü dünyaya yayılmakta. Devrim küresel olmak zorundadır, fakat sonunda herhangi bir değişiklik gözükecek mi? Daha arzu edilebilir olacak mı?

Hemen hemen en temel ihtiyaçlarının tümünü temin eden endüstrileşmiş uluslarda, sınıf bilincinin gerçekliği son derece gerçektir. Fakat durum hayli benzer. Polisimiz var ve aynı çizgideyiz; onlarda askeri müdahaleler alışılmış bir gerçek. Devlet misillemelerinin tehdidi daha gerçek ve bu insanları çizgide tutan çekirdek devletlerin zoru öyle bir şeydir ki çoğumuz hayal bile edemeyiz. Ancak isyan başarılı olsa bile, mono-tarım alanları ve *sweatshop’lar ne kadar iyidir? Problem, üretimin yeniden yapılanmasıyla üstesinden gelinebileceğinden çok daha derindir. Fakat, endüstriyel uluslarca, problem daha derinlere gider. Modernitenin ruhu aşırı derecede ferdidir. Tek başına İnsan olma anlamına gelen her şeyi yok ediyor olmasına rağmen, bu karşı durduğumuz şeydir. Tesadüf kapitalizm gibi: her birimizin beklenmedik bir gelire erişmesinin mümkün olduğuna inanırız. Bizler sadece bir numara için bakınıyoruz. Mutluluktan daha fazla zengin olacağız veya öleceğiz.

Gerçekliğimizi tanımlayan Post-modern toplum düzeni, bize, köklerimizin olmadığını söylüyor. Mahvolduğumuzu, fakat bunun hakkında yapabileceğimiz bir şey olmadığını bize hatırlatan pasif nihilizmimizi besler. Tanrı, Smith ve Engels da söyledi, şimdi filmler, müzik, ve marketler bize hatırlatıyor.

Gerçek şudur ki, bu şartlar ve çevrede proleter kimliğin değersiz bir anlamı vardır. Sınıflar hala bulunmaktalar, fakat herhangi bir devrimci durumda değil. Çalışma sonrası çalışmalar, çoğu Amerikalının kendini orta sınıf saydığını göstermektedir. Kredi kartlarımıza ne borçlu olduğumuzdan ziyade neye sahip olduğumuzla değerlendiriliyoruz. Borç alınan ve muhayyel para, kimliği, uzlaşmayı, daha fazla nesne için ruhlarımızı satmayı arzu edişimizi besler.

Bizim gerçekliğimiz proleter kimliğin cevaplayabileceğinden daha derine gider. Uygarlık karşıtı eleştiri, durumumuzun daha çok ilksel kaynağının ötesine doğru işaret eder. Gerekli gösterilen üretim ve çalışma mitlerini kabul etmez, fakat bu şeylerin sadece mevcut olmadığı, fakat onların kasten itelendiği bir yaşam tarzını gösterir.

Modernliğin makineleştirdiği yaşam gibi artarak hissedilebilen bir şey yönlendirir. Geri kalan ekosistemlerdeki gelişme göz yaşları gibi. Üretimin tamamen sentetik bir yaşamı ürettiği gibi. Yaşam anlamını kaybettiği gibi. Dünya öldürüldüğü gibi.

Esasi savaşı savunuyorum.

Fakat bu sınıf savaşının uygarlık karşıtı şekli değil. Örgütlenmek için bir araç değil, fakat şiddetli öfke için bir terim. Evcilleştirme sürecinin her adımında hissedilmiş şiddetli öfkenin çeşidi. Sözcüklere dökülemeyen bir çeşit şiddetli öfke. Üretim ve baskı tarafından sessizleştirilmiş ilksel özün öfkesi. Uzlaşılamayacak bir çeşit şiddetli öfke.

Uygarlığı yok edebilecek öfkenin türüdür.

Bu kimlik sorusudur.

Üretici, dağıtıcı, mal sahibi, veya insani varlık mısın? Daha önemlisi, uygarlığı ve ekonomisini yeniden organize etmeyi mi istiyorsun veya onların yıkımından daha az hiçbir şeye razı olacak mısın?

* İşçilerin düşük ücret karşılığında, kötü koşullarda uzun mesaiyle çalıştığı iş yeri.



Çeviren : Elfun

Kevin Tucker